Letra Bastarda

Repasando a miña pingüe colección discográfica, atopeime un disco de Ray Charles. E tamén unha versión de Ella Fitzgerald do clásico de Gershwin "Love is here to stay" . Os veciños xa me dín "a da música", porque entre cantar e estudar violino se me vai o día... Por sorte, aínda non saben que son poeta: vaia sambenito me caería :D Hoxe tamén sona.- Summertime , de Gershwin (Louis Armstrong + Ella Fiztgerald)

Thank you india Thank you terror Thank you disillusionment Thank you frailty Thank you consequence Thank you thank you silence

Choven pétalas brancas bágoas leitosas para non esquecerte no exilio/tampouco.

Yo, moviendome por un razonamiento puramente intuitivo, diría que J. P. Sartre está en la casilla D5(...)"D" de "degradación moral" y cinco(...)Que putos nervios, Jesús!(...) Mierda, mierda! Es Platón. Me cago en la Teoría de las Ideas...

Os camiños acaban raras veces no soño que temos sobre como será o seu trazado. Pero ás veces pasa. E temos o que sempre quixemos. Pero, e se non conseguimos recoñecer os nosos pasos e nos desviamos por camiños secundarios? Polo menos, que o meu remate na Patagonia.

Aínda que non nos pareza o mellor método, resulta eficaz. A terapia en tódalas súas variantes, case tantas como persoas, é a única fonte de equilibrio con nós mesmas e mesmos. Aínda con todas as nosas dualidades, ou as diferentes personalidades que nos poboan ás veces. :) Somos complicados (porque nos gusta). Como senon chamar a atención das e dos que nos rodean? A máis conflictos, maior representación teatralizada de un mesmo = maior compaixón, maior disgusto e preocupación dos demais = FAMA (efémera e vacía de contido pero fama, vaia). Os méritos autocalíbranse polos propios esforzos por salientar na maré cotiá, malia que sexa dunha forma vana e/ou estúpida. Pero, tamén, que doado é acompañar a calquera na súa loucura transitoria. Moito máis que felicitalo polo éxito na vida, por ter un fillo, por publicar un libro, por prantar unha árbore. Esas son idioteces. O sufrimento é interesante para quen non o sufre. E resulta tan rendable... Todos deberiamos facer terapia algunha vez na vi...

Non tódolos días son sinxelos liviáns no aire no pelo/no intre na pel Hai días lixados pegañentos e esvaradíos como koi do Xapón nadando alaranxadas/brancas/áxiles entre os dedos días exiliados mistura de agonía e catarro nasal nos que as lentellas se queiman no cu da pota a tubaxe non desauga como debera as medias máis caras da lencería se rompen nunha carreira dende a cintura ata ó talón ao querer vestilas Son días rebeldes días coitelo e gume de perfil mal recortado nos que un se sente un chisco pequeniño/miserable ata o superlativo e a mellor patria é o corpo dunha muller compracente a literatura o tabaco se se fuma en silencio/ non vaiamos romper nada por un descoido (meu, por suposto) Porque son días nos que coas obras do parque ata a auga da ducha sae sucia para amolar ou se corta a subministración durante horas a torrada cae do lado que máis mancha o café é unha pouca auga chirla e a un xa non lle apetece nin escribir as iniciais con lapis do seu nome/ no marco da fiestra. [De ...

Que vida esta. Canto me molesta iso de ir ao encontro dalguén e que nunca estea onde se supón que debería estar: no seu posto de traballo. En fin. Outro anaco de mañá perdida, así non vou a ningures. Pero seguirei teimando. A mín non hai quen me baixe da burra tan axiña.

Como non sei (creo que tampouco importa tanto) se tí tamén te pasas ás veces a facer unha visita, eu escribo o que me apetece, o leas ou non. Vaia consolo estúpido. Escribo cousas como que non pretendo pedir perdón, que o orgüio é unha confusión moi corrente no meu xenio descontrolado, pero que non foi ese o caso, aínda que non cheguei a explicarche nunca as razóns que me guiaron no naufraxio. Que non sinto culpa (culpa de que?), só é que quero achegarme de novo á túa espiral e deixarme absorber por ela un anaquiño de tempo cada día. Porque adoraba os teus bicos e a túa voz. Os teus consellos, a túa delicadeza morna. Que a dor é só un tránsito, aínda que o meu paso por ela continúa. Que non o que máis xeme é o que máis sofre. Eu non me queixo en alta voz. Nunca. Porque a dor é unha sangría xorda que me atravesa e me esgaza. E se segue coméndome, que quedará de min? Hoxe sona.- Gymnopedie nº1 de Satie

[ Qilt da Familia Trapp] Adoro ir ós almacéns de teas, pola variedade de texturas, cores, tecidos, combinacións... É o que aínda me queda do antepasado cazador-recoletor. É como xogar ás bonecas de novo, pero sen bonecas, que cousas... Remexo entre os retallos, busco nas pezas, acariño as sedas e os tules. Os brocados e os chantillis son hilarantes, xa só polo nome. Que despropósito. A cousa é que me pón de bo humor ir de visita ós almacéns de teas. Debería escribir máis en profundidade sobre o tema. Debería.

Todo florece arredor. Case dá vertixe ver como outro ciclo comeza. Pero é tan lindo volver a empezar, sempre. Pediría poder volver a empezar de novo moitas cousas, pero confórmome co que levo andado. Co que non me conformo é co que teño agora por facer, non acaba de encaixar, non acabo de encaixar, que sensación tan familiar... Supoño que vivir é, en parte, como o cubo de Rubik : atoparlle o xeito e darlle ata conseguir que as cores casen. Como todo o que florece arredor, dentro e fóra da fiestra. Hoxe sona.- Playground Love , Air

Día regular. Non teño ganas de nada, estoy de bajona como dín no Retrospecter de La Hora Chanante . Viva a montaña rusa. Mañá tocará de novo arriba. Alomenos aínda me queda algo de mala leche e sentido do humor (negro).

Vale, sei que a versión de Depeche Mode é a mellor (dín), pero é que non me resisto a postear esta de Cash. Encántame a súa voz. Disfrutádea.

Tomar vinganza nos fillos, deixalos abandonados ao frío e á morte ou matalos... Medea, canto dano fixeches na nosa constitución xenética como nais. Pero cantas razóns tiñas para facelo. E ninguén te escoitou antes de que todo se precipitara cara ó abismo.

O Sol vaise e vén todos os días. Non sempre vai ser noite. Canto máis o penso, máis cousas se me ocorren para escribir. Agora vou xa rematando o poemario dos caracois, como eu lle chamo, e comezo un pequeno proxecto de algo ou de nada, nunca se sabe como acabará a escrita. Quero pensar que pode darselle a forma que imaxino e que pode chegar a algo interesante, alomenos para mín, que serei súa nai. Estes fillos que eu teño son ben raros os pobres. Son fillos efímeros. Fillos de néboa. Pero tan reais... Por iso digo que por sorte o Sol sae todos os días .

(...) y sólo lo dices porque sientes sus latidos ;(...) [Rima LXXVII, G.A. Bécquer] Só sinto o seu bater, pero pode ser un reloxo que fai tictac dentro das costelas, porque a boca sábeme máis nada que a veleno e xa non sinto o calor do sangue encarnado nas veas. hoxe sona.- Muerto de amor , Federico García Lorca, J. M. Serrat+Ana Belén

Vaia días de sol en Febreiro. Aglaiame tanta luz. O baño de sol é a mellor terapia para o corpo cansado. Para as cicatrices que non curan ben, para a tristura. Para o desamor .

Queridas/os todas/os: Chega xa o terrible San Valentín , todo se enche de vermello, de corazóns, de bonecos que levan bordado I love U ou Te quiero (nunca ámote ou quérote , en castellano se ama mejor), de bragas e calzóns provocativos, de condóns para celebrar ben o sexo, de anuncios de bombóns, de perfumes, sales de baño, masaxes e pedicuras... Para todo temos que atopar un día que sinalar no almanaque, e o 14 deste mes é para escribir con letras grandes "DÍA DE QUERERSE" , supoño que para contrarrestar ós outros 365 ou 364 (segundo como caia o ano) en que nos odiamos a morte. Agora estílase tamén o dos concursos de cartas de amor ( que me encantan, pero para todo o ano...), de declaracións de amor, de piropos e outras lindezas españolas..., todo polo premio, claro: que clase de entes consumistas seriamos se o fixeramos porque si, porque te quiero de verdad, amor de mi vida ... Sen recompensa sería inútil, o amor só da dores de cabeza e de carteira, algo teremos que sac...

I don't ever want to feel like I did that day take me to the place I love take me all the way

Dende hai xa tempo, e como bos supersticiosos e supersticiosas (aínda que o neguemos) preferimos ter a Sorte antolladiza de cara que de cú. Coa Sorte relaciónanse moitos obxetos, sinais, palabras, designios... Un deses obxetos é o trevo de catro follas. Un antigo amante díxome que a sorte non está no trevo, senon no feito de atopalo. A sorte resúmese nese intre de felicidade en que te atopas cunha mutación xenética que fai que a cuarta folla do trevo trifolio medre como as outras tres, no canto de cair no proceso de desenrolo da pranta. Vaia. E que pasa se, coma min neste fin de semana, te atopas cun de cinco follas no xardín? (prometo foto, está en proceso de secado para plastificalo!!) Terei moitíiiiiiiiiiiiiiiiisssssssiiiiiiiiiima sorte ou morrerei mañá ?

Hoxe estou cansa. O meu amante non me dá tregua. Dóenme os dedos, a mandíbula, o pescozo, o orgüio magoado. Teño que ser máis esixinte. Máis eficiente. Máis responsable. Máis. MÁIS. Creo que xa é hora de exprimirme, poñer a cacholiña a traballar, o corpo a traballar, o traballo a traballar. Senon, a vida sen ir ao extremo (das forzas, das capacidades innatas e adquiridas, da sensibilidade, do amor...) non merece a pena á miña idade, ou?

or another...

Non cheguei a tempo para ve-las comparsas. Mollei os pés e o pelo. Fun de estrea co vestido mercado nas rebaixas. Pero non te vín na maré de xente (sempre espero o encontro fortuíto que te devolva unha milésima de segundo á miña vida). Collo na man a máscara que me trouxeron dunha viaxe a Venecia, fermosa pero sen expresión, con buracos por ollos. A miña neste entroido tén sorriso, pero non sei ben porqué. Supoño que é porque ás veces a lembranza das pontes con río e sol me arrola e me cega a dor. Supoño que por iso adoro o Entroido. Porque as cores me brillan nos ollos e xa nada pasa máis cara adentro.

For you I was a flame Love is a losing game Five story fire as you came Love is a losing game One I'd wish I never played Oh what a mess we made And now the final frame Love is a losing game Played out by the band Love is a losing hand More than I could stand Love is a losing hand Self professed... profound Till the chips were down ...know you're a gambling man Love is a losing hand Though I'm rather blind Love is a fate resigned Memories mar my mind Love is a fate resigned Over futile odds And laughed at by the gods And now the final frame Love is a losing game

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.

Non sei se lestes os ´catro últimos comentarios do post anterior. A cousa vén doutro blogue "El maravilloso mundo de la cacharrología", no que o Capitán Mekemeke e eu tivemos unha clara diverxencia de opinións en canto aos lectores de El País e en canto á capacidade do susodito capitán de lerse o ABC ou non, vaia. Como vedes, a cousa non funcionou demasiado ben, as idioteces dese tipo me parecen escandalosas a estas alturas da nosa xoven pero callada democracia, todos temos dereito a opinar, que cousas. Depende de como teña un de agriado o carácter. O mellor de todo o intercambio de ofensas verbais de ton máis suave a outro máis agresivo foi o cumio na descrición do Cptan. sobre min como "intelectual subvencionofaga", mafiosa e nacional-socialista. Parece ser que nos coñecemos muito, ata doutra vida, aquela na que morremos xuntos no búnker en Berlín polo ano 1945. Vaia. Non deixo de sorprenderme coa iNET. Non deixo de sorprenderme.