Avançar para o conteúdo principal

Teas e retallos

[ Qilt da Familia Trapp]

Adoro ir ós almacéns de teas, pola variedade de texturas, cores, tecidos, combinacións... É o que aínda me queda do antepasado cazador-recoletor. É como xogar ás bonecas de novo, pero sen bonecas, que cousas... Remexo entre os retallos, busco nas pezas, acariño as sedas e os tules.
Os brocados e os chantillis son hilarantes, xa só polo nome.
Que despropósito.
A cousa é que me pón de bo humor ir de visita ós almacéns de teas.
Debería escribir máis en profundidade sobre o tema.
Debería.


Etiquetas:

Comentários

Chousa da Alcandra disse…
Tes razón que son hilarantes. Remexer entre os retallos e buscar e acariñar...buff. Nada de despropósito! Todo o contrario.

Se te pon de tan bo humor...vai, ainda que somente sexa a remexer.

Un bico de seda
24 fevereiro, 2008
Unknown disse…
Normalmente lévanme para aconsellar sobre combinacións de tecidos e cores, (parece ser que teño bo xeito para adaptalos a quen os vai levar), e para atopar retallos lindos entre a morea deles.

Son como un can de caza (de teas). Unha abelaíña das cores e das texturas...
24 fevereiro, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais