Avançar para o conteúdo principal

Medea


Tomar vinganza nos fillos, deixalos abandonados ao frío e á morte ou matalos... Medea, canto dano fixeches na nosa constitución xenética como nais.
Pero cantas razóns tiñas para facelo.
E ninguén te escoitou antes de que todo se precipitara cara ó abismo.

Etiquetas:

Comentários

Chousa da Alcandra disse…
Hoxe, uns cantos lustros despois, sigue habendo "vellocinos de ouro" e amores desmedidos...

(Na elección entre ser un zángano libador de flores ou un Jasón ultramoderno amado máis aló da cordura, sin duda, quedo co bicho voador)

Un bico (medido)
18 fevereiro, 2008
Unknown disse…
Iso parece e aparece cada día nas novas: bebés en bólsas, bebés/crianzas maltratadas, crianzas secuestradas violadas ou mortas...

Non entendo nada.
Cando faremos nosa a dor allea para non fomentala?

Un beijo cun pouco de sal e un pouco de mel ( que teñen as mozas que saben tan ben?...)
18 fevereiro, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais