Como cada día

Non tódolos días
son sinxelos
liviáns no aire
no pelo/no intre
na pel

Hai días lixados
pegañentos e esvaradíos
como koi do Xapón nadando alaranxadas/brancas/áxiles
entre os dedos

días exiliados
mistura de agonía
e catarro nasal

nos que as lentellas se queiman
no cu da pota
a tubaxe non desauga
como debera
as medias máis caras
da lencería
se rompen nunha carreira dende a cintura ata ó talón
ao querer vestilas

Son días rebeldes
días coitelo e gume
de perfil mal recortado

nos que un se sente
un chisco pequeniño/miserable
ata o superlativo

e a mellor patria é o corpo dunha muller compracente
a literatura
o tabaco se se fuma
en silencio/ non vaiamos romper nada
por un descoido (meu, por suposto)

Porque son días
nos que
coas obras do parque
ata a auga da ducha
sae sucia para amolar
ou se corta a subministración durante horas

a torrada cae do lado que máis mancha
o café é unha pouca auga chirla
e a un xa non lle apetece nin escribir
as iniciais con lapis do seu nome/ no marco da fiestra.

[De "O Camiño dos Caracois", poemario inédito, N. Soutelo]