Queridas/os todas/os:
Chega xa o terrible San Valentín, todo se enche de vermello, de corazóns, de bonecos que levan bordado I love U ou Te quiero (nunca ámote ou quérote, en castellano se ama mejor), de bragas e calzóns provocativos, de condóns para celebrar ben o sexo, de anuncios de bombóns, de perfumes, sales de baño, masaxes e pedicuras...
Para todo temos que atopar un día que sinalar no almanaque, e o 14 deste mes é para escribir con letras grandes "DÍA DE QUERERSE" , supoño que para contrarrestar ós outros 365 ou 364 (segundo como caia o ano) en que nos odiamos a morte.
Agora estílase tamén o dos concursos de cartas de amor ( que me encantan, pero para todo o ano...), de declaracións de amor, de piropos e outras lindezas españolas..., todo polo premio, claro: que clase de entes consumistas seriamos se o fixeramos porque si, porque te quiero de verdad, amor de mi vida... Sen recompensa sería inútil, o amor só da dores de cabeza e de carteira, algo teremos que sacar a cambio e se é material mellor, o sexo/aloumiños/beixos/comprensión/ respeto/loucura/compañía... a pau seco, xa non nos chega nin ó forro de dentro...
Ao mellor, teriamos que facer como en Arabia Saudí e directamente prohibir o vermello, as rosas, todo aquilo que represente o amor "a la occidental", o promíscuo, o obsceno, a liberdade.
Acabábanse tantas paxaradas, tanto gasto inútil que ben se soluciona cun beijo tenro e unha aperta besbellando "ámote, meu amor". E así tódolos días.
Chega xa o terrible San Valentín, todo se enche de vermello, de corazóns, de bonecos que levan bordado I love U ou Te quiero (nunca ámote ou quérote, en castellano se ama mejor), de bragas e calzóns provocativos, de condóns para celebrar ben o sexo, de anuncios de bombóns, de perfumes, sales de baño, masaxes e pedicuras...
Para todo temos que atopar un día que sinalar no almanaque, e o 14 deste mes é para escribir con letras grandes "DÍA DE QUERERSE" , supoño que para contrarrestar ós outros 365 ou 364 (segundo como caia o ano) en que nos odiamos a morte.
Agora estílase tamén o dos concursos de cartas de amor ( que me encantan, pero para todo o ano...), de declaracións de amor, de piropos e outras lindezas españolas..., todo polo premio, claro: que clase de entes consumistas seriamos se o fixeramos porque si, porque te quiero de verdad, amor de mi vida... Sen recompensa sería inútil, o amor só da dores de cabeza e de carteira, algo teremos que sacar a cambio e se é material mellor, o sexo/aloumiños/beixos/comprensión/ respeto/loucura/compañía... a pau seco, xa non nos chega nin ó forro de dentro...
Ao mellor, teriamos que facer como en Arabia Saudí e directamente prohibir o vermello, as rosas, todo aquilo que represente o amor "a la occidental", o promíscuo, o obsceno, a liberdade.
Acabábanse tantas paxaradas, tanto gasto inútil que ben se soluciona cun beijo tenro e unha aperta besbellando "ámote, meu amor". E así tódolos días.
Comentários
(Espero que o toxiño non se escandalizase coa miña barruntada de hoxe. Cando escribín este comentario tiña o fuciño metido nun lado e non miraba...)
Bicos de seda con puntilliñas
:D
Se a iso dos 30 eras xeógrafo, de que idade estamos falando? A ver se resulta que es un vello verde :P
O de vello xa é un termo moito máis relativo e depende da perspectiva
(Conclusión: que ti considerarías que son vello).
Non te retires da escritura. Retírome eu de comentar. Virei darlle fresas ó Toxiño e quedo calado.
Era un comentario sen malicia.
Non considero nada, pregunto porque teño curiosidade.
Non deixes de comentar, me alegra atopar comentarios teus nos meus posts. Alimenta a Toxiño que se queda moi contento.
Beijos mil.