Letra Bastarda

Hai quen dixo que a soidade se é buscada é fermosa. Que facer cando buscas a soidade e non te deixan os demáis? Que facer? Hoxe sona.- Soledad, de Jorge Drexler (non atopei ningunha versión aceptable en youtube)

Mentres en occidente nos acomodamos en principios vacíos e estúpidos, nos cánones de beleza antinaturais, en oriente loitan para reivindicar a parcela que nos corresponde como mulleres e máis, como persoas libres. Así, nin dictadores, nin ayatolás nin quen se poña por diante van poder coa nosa vontade e a nosa forza. Nunca. Porque aínda que as bicicletas sexan para o verán e os pantalóns ás veces abotoen como se fosen de home, temos que poder elexir. E así con tantas outras cousas. Non temos pensado calar.

Cando China invadiu e anexionou Tíbet ao seu territorio comezou a voraxe. É verdade: todos os pobos teñen dereito a defenderse, a defender a súa integridade fronte as contínuas agresións exteriores. Tíbet debe ser escoitada. Que terrible é ver aos monxes budistas pedindo axuda antes de que os maten. Que terrible a represión chinesa, que terrible escoitar do goberno chinés que se levará a cabo unha "reeducación" de Tíbet (significará máis sangue...) Que está pasando, comunidade internacional? Como un país como China pode ser sé duns Xogos Olímpicos se vulnera todos os principios do evento, se non respeta a carta de Dereitos Humanos??

post scriptum Elo da cadea onde foi que te perdiches *** Un caracol tragouse o meu embigo devorou o meu corazón. Agora levo no peito un metrónomo/no seu lugar, para que cando o médico me tome o pulso non se estrañe que o latexo incesante me arrole ás noites mentres intento durmir/pensando en que /ás veces /nunca atopo as palabras axeitadas para explicar sen sobresaltos que nun día temperado de outono /un caracol tragou o meu embigo devorou o meu corazón e ocupou o seu espazo iluminou a miña lingua coa súa saliva para que non se perdesen na escuridade do inverno os versos todos [De "O camiño dos Caracois", poemario inédito, N.Soutelo]

Teño a sensación, agora co poemario rematado e case correxido, de que falta algo. A estrutura é equilibrada como quería, tén un fío, un leit motiv evidente, o tamaño axeitado para un poemario, unha linguaxe sinxela e directa. Pero fáltalle algo, voto a Cristo!, e non sei que é. Seguirei revisándoo, obsesiva. A ver ser acabo sabendo que parte é a que o completa. Para deixalo xa descansar tra-lo parto. Para poder preñar outra vez. [Caracol, J. García]

I've spending my money in the old town it's not the same, honey, you're not around. I've spending my time in the old town sure miss you, honey now you're not around, you're not around this old town.

Soio preguntarme porqué resulta tan complexa a comunicación, tan complicada, tan retorcida. E canto máis necesaria se fai, máis nos negamos a enfrontala. Será que xa non sabemos por onde comezar o diálogo . Porque xa non sabemos dialogar, porque xa só amamos o son da nosa propia voz repetindo os nosos inquebrantables principios vitais, eses que sempre van acompañados dun "iso, na vida!..." "antes mort@ que...", xa sabedes. Será que xa non nos apetece aturar aos outros e outras arredor, só para acadar o que precisamos ou desexamos no seu momento. Somos unha carga. Un peso morto na vida dos outros. Hoxe sona.- The Fallen -- Franz Ferdinand

Debemos presentar a todos e cada un dos desexos a seguinte interrogación: que me sucederá se se realiza o que o meu desexo trata de conseguir? e que se non se realiza? Epicuro

Buscando o tema "L'échec" de Yann Tiersen, atopeime este fermoso resumen dun filme e decidín dar dous por un: unha lindísima canción e unha lindísima historia. Titúlase Rosália . Atoparedes máis info na web http://arthurtuoto.com/ Para escoitar o tema (recollido no álbum "L'Absente"), ou moitos temas de Yann Tiersen, a súa web é http://www.yanntiersen.com/

Fun e volvín de Madrid, cheo de xente, por certo. Tamén, tiven a mala idea de ir a Toledo, que estaba chea dos madrileños que saíran de días feriados de Semana Santa. Visitei de novo os mesmos sitios: FNAC, Museo do Prado, rúas, rúas... Fun tamén a ver a Luppi no Teatro do Círculo de Bellas Artes, actuando en "El guía del Hermitage". Chorei, por suposto. En Toledo visitei algún anticuario, comín compango nunha praza soleada chea de xente, envexei a unha parella de namorados beijándose perto de mín nun banco coa dozura do amor que eu tiven e perdín ou que esquecín ou xa non sei. Fun e volvín. E volverei. A Toledo, seguro. Faltou visitar as sinagogas. Necesario Sefarad. Terribles turistas.

Mes trois filles de cabelos ensortellados. Concebínronvos as estrelas en noites impares de lúa nova no meu ventre morno. Mes trois filles hereuxes de papoula e campo de violetas. O raio marcou a miña fronte e parínvos deitada entre carrouchas florecidas ensuciei o meu camisón de liño branco con entrañas vivas /laveime na auga do desxeo. Abrín o peito para darvos a mamar o berro que gardaba dentro /o sangue que fluía aínda/cordón umbilical. Medrastes ollos limpos na miña soidade/ nos días que foron pasando. Son unha árbore seca /sen vós que espera que abre as pólas e fainas subir cara ao ceo e suplica/ pide pola chuvia polos froitos que non xermolan. Comín con avidez as vosas placentas, extenuada. Mes trois filles fermosas de sol du printemps. [De "O camiño dos caracois", poemario inédito, N.Soutelo] PS.- quen me bota unha man cas correcións do gabacho?

Creo que me queixo demasiado. Quéixome demasiado da miña vida da miña preguiza polas mañás do meu sono á media tarde do pelo que non medra más axiña para facerme unha trenza de non saber cociñar máis do necesario para preparar un convite de non ser elegante nin o contrario de non querer manter un único rumo porque me parece tedioso de perder a constancia de voo entre tanta nubosidade variable do revisor do gas que me coarta os plans frustrados do suicidio porque doe e do cotián porque aniquila demasiado a modo da escasa proxeción dos esforzos de cadaquen no mundo que os rodea das guerras que non pedimos/por quen as sofre de tantas cousas que xa nunca acabo de lembrar porqué me queixo tanto se á fin teño unha vida acomodada e linda e un traxe de seda negro rigoroso un par de cans un xardín con flores e árbores e unha bicicleta para os domingos mágoa non ter con quen compartila.

Esa son eu: a nena de Rajoy. Supoño que, coma mín, moitas outras nenas e moitos outros nenos da Casa de Maternidade de Pontevedra por aqueles anos. No meu expediente aparece a súa sinatura, dando o visto bo. Que lástima que a nena lle saíse de esquerdas, farandulera e galegofalante.

SOBRE ESTA TIERRA Mahmud Darwish [Trad. María Luísa Prieto] Sobre esta tierra hay algo que merece vivir: la indecisión de abril, el olor del pan al alba, las opiniones de una mujer sobre los hombres, los escritos de Esquilo, las primicias del amor, la hierba sobre las piedras, las madres erguidas sobre un hilo de flauta y el miedo que los recuerdos inspiran a los invasores. Sobre esta tierra hay algo que merece vivir: el fin de septiembre, una dama que entra, con toda su lozanía, en la cuarentena, la hora del sol en la cárcel, una nube que imita un grupo de seres, las aclamaciones de un pueblo a quienes ascienden a la muerte sonriendo y el miedo que las canciones inspiran a los tiranos. Sobre esta tierra hay algo que merece vivir: sobre esta tierra está la señora de la tierra, la madre de los comienzos, la madre de los finales. Se llamaba Palestina. Se sigue llamando Palestina. Señora: yo merezco, porque tú eres mi dama, yo merezco vivir . Hoxe aparece esta entrevista a Mahmud Darwish ...

A quen lle apetece chorar comigo? É que levo un bo anaco da tarde vendo, por casualidade, na canle TCM "A Lista de Schindler" e pásome todo o tempo que dura chorando (e vaia se é longo o filme...). Eu poño a tele e o DVD, Perlman a BSO, e quen queira acompañarme que traia os panos da man.

Por fin, España decide! (Que electoralista, estáseme subindo a política á cabeza...) Decide nos peleles soplagaitas que manda a Eurovisión . É o que pasa: daslle poder ao populacho e che montan a revolución. Descastados. Este ano, lo juro como Escarlata O'Hara , non me perdo o evento por nada do mundo (salvo que alguén propoña un plan mellor...), porque o candidato é o máis estraño que vín na vida. Perrea, perrea...

Igual que se limitan as línguas, que se reforman as normas, que se revisa o código penal ou os cánones de beleza e saúde..., deberíase definir a liña que separa a estupidez da xenialidade. Dígoo por esta noticia que xa lín onte pero que non tiven tempo de postear e comentar. O certo é que nin falla hai de comentala. Védea aquí e xa me contades...

Que ás veces a noite arde na cidade vacía homes e mulleres levan prendidas muxicas na roupa e nos pés e nas éngoas desa cinsa que cae sonámbula e cobre todo na noite que se consume /cidade crematorio en carne viva. [De "O Camiño dos Caracois", poemario inédito, N. Soutelo]

Á fin, cambia o día e a hora do acto de conmemoración do Día da Muller, na Estrada . As condicións seguen sendo as mesmas: ir cunha flor. Supoño que levarei un narciso. Hoxe non é día para levar lirios.

Hai un tema de Macaco que supoño que coñeceredes: o de Madre Tierra , para a canle de National Geographic, no que participan persoeiros do mundo da cultura. Hoxe, de novo, déuseme por escoitalo, e cada vez que o fago, sinto unha tristura inmensa. Que estamos facendo??

Acabo de ler na prensa isto. Agora teño que pensar que flor levo.

Senon terás que pagar a miña doute en rosas , dixo. El mirouna con certa incredulidade. Como? Dígocho moi en serio. Demóstrame que me amas ou terás que pagar todo este tempo que perdín queréndote en rosas . Suspirou fondo, ela era moi súa cando quería, e cando non tamén. Pero chegou un sobre do xulgado. Non era un comentario cotián, destes que se din e se esquecen. Era unha sentencia firme do tribunal.

O mio babbino caro, mi piace è bello, bello; vo'andare in Porta Rossa a comperar l'anello! Sì, sì, ci voglio andare! e se l'amassi invano, andrei sul Ponte Vecchio, ma per buttarmi in Arno! Mi struggo e mi tormento! O Dio, vorrei morir! Babbo, pietà, pietà! Babbo, pietà, pietà!

Dentro de cinco días celébrase o Día da Muller. Penso que non hai días do neno nin da fame nin da muller, nin do pai nin da nai, nin do SIDA, nin da violencia de xénero: són tódolos días do ano. Pero convén recordarmos un día concreto no calendario para decatarnos de cantas cousas se fan mal, pobres seres desmemoriados. Por iso en todas partes se celebran diferentes actos e actividades, neste caso, reivindicando a posición social e a situación da muller en tódalas esferas, en tódolos países, en tódalas circunstancias, reximes e relixións. É o día de celebrar as victorias acadadas, de fixar novas metas, de manter as posicións sen dar pasos atrás, de apretar as ringleiras e os dentes, de renovar os votos ca nosa feminidade. Recordemos que un día só non basta. Os actos en A Coruña serán estos En Compostela, aínda non me enterei de nada, estráñame... En fin. A banda sonora de hoxe.- Píntate los labios, María , de Eliades Ochoa

Que demo lles pasa ós domingos que sempre nos fai sentir unha fonda amargura? Ou será que acabo de ver "Las Trece Rosas" ? O certo é que, despois de ter lido e estudado tanto sobre o franquismo e a represión despois da Guerra Civil, e das prisións, e dos campos de concentración, e das foxas e dos cadávres que aínda seguimos buscando nas cunetas, nas praderías, nos montes, nos muros dos cemiterios..., a película paréceme moi lixeira. Setenta anos non son nada para a Historia. Nin para a Memoria. Non debemos deixar que se acalen as voces dos que morreron, nin dos que viven. Pero resulta tan difícil ser imparcial. E as feridas aínda nos doen e supuran agora ata ás/aos que non as padecemos no corpo...