Avançar para o conteúdo principal

Maria Callas - O mio babbino caro, de "Gianni Schicchi" ( G. Puccini)

O mio babbino caro,
mi piace è bello, bello;
vo'andare in Porta Rossa
a comperar l'anello!
Sì, sì, ci voglio andare!
e se l'amassi invano,
andrei sul Ponte Vecchio,
ma per buttarmi in Arno!
Mi struggo e mi tormento!
O Dio, vorrei morir!

Babbo, pietà, pietà!
Babbo, pietà, pietà!

Comentários

d´Agolada disse…
Bonito video, dende logo es unha esperta en you tube porque cada un que colgas e mellor có anterior. Un saudo
interpreta-sones disse…
mmm... GREAT!!
Unknown disse…
A grande Callas...

Gústame moito Puccini, e a ópera "Gianni Schicchi" polo seu argumento. É algo como o xogo de mesa ese da herencia da tía Ágatha, todos a querer cobrala, ata con arias como a de O mio babbino caro, a filla pedíndolle ó pai os cartos para casarse...

O ser humano non cambia!

Beijos!

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!