Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte. É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben. Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora. E que morra o conto . Viva!
Comentários
Por certo, agora que me lembro, o outro día topeime cun blog que se chamaba Carpe dien que, coma ti no teu, puña unha cita como subtítulo. Me crerás si che digo que colocou unha sentencia de Séneca que respaldaba o título (chámase terxiversar e descontextualizar)???
En fin, que moito falar e non digo nada sobre o teu post¡¡¡
Non fagas caso do que digo, estou en fase desbarre antes de ir para clase de Prehistoria de Galicia Con Rodríguez Casal¡¡¡
A pregunta que propón Epicuro por suposto que é boa, senon non sería un dos principais filósofos gregos clásicos.
Eu fago a reflexión en casos extremos, racionalizo os meus propios desexos, pros e contras, vantaxes e desvantaxes. Soen gañar os contras. Non quero desanimar, pero é o que hai.
Un saúdo.
Bico(s)
Eu sigo crendo nos Ideais, nos Valores universais puros.
Son unha estúpida. :)
Recibe todo o meu cariño, Chousa.
Saúdos aos demáis.