Letra Bastarda

Eu sou de ninguem Eu sou de todo mundo E todo mundo me quer bem Eu sou de ninguem Eu sou de todo mundo E todo mundo e meu tambem...

Cada vez cústame máis comprender. É que cada día hai novas que deixan a un coa alma nos pés e o berro na gorxa, doendo como unha coitelada, desangrándono-la vontade de agir por un sitio algo mellor. Isto é o que atopei hoxe, ademais do supercaso de incesto de Austria.

Non sei se coñecedes esta fabulosa creación filmográfica arxentina (teño que darlle verborrea, senon non parece idem), adoro ó Peretti! E xa, que o sicoanalista sexa Marcos Mundstock, compoñente de Les Luthiers, vamos... Recoméndovola se non a vistes, e se a vistes RErecoméndovola.

...Siento tu calor/siento tu frío/me siento vacío si no estoy/dentro de tí...

Ben está o que ben comeza, e mellor está o que mellor acaba, non é? Grazas, D'Agolada, polos inmerecidos premios pero ben recibidos aloumiños, tan escasos nestes tempos para mín :) O aire da montaña chega ata este val verde e cambia o rumo das nubes, acariña as margaridas novas, o meu cabelo cando o deixo solto nos días de sol. Agora teño que pensar a que sete blogues lles dou o premio.

Aínda que só estiven un dos días das xornadas da Exposiçao Arte e Criaçao II que se celebran dende onte ate o día 2 de Maio na fermosa Vieira do Minho, puidenme sentir como en casa. Tamén é certo que "casa" é aló onde un se atopa, e se é tan a gusto como hoxe, calquera non se muda :) O que daría por ter unha familia tan excéntrica e diversa como a que se reuniu arredor da arte no tan fresco auditorio neste caloroso día máis aló da raia.

Para que logo digan que os músicos de clásico estamos demasiado embebidos en Mozart e en Bach.

Non sei porqué me crean tanto terror e tanta inseguridade novas como esta de hoxe , é como volver a ter medo do home do saco. Quizais porque son realidade. Se os adultos a duras penas podemos coidar de nós, quen coidará dos nenos?

Xa sei que no mes de novembro hai unha entrada con este tema, pero en directo sona mellor. Sade sempre sona ben, ata nos días de choiva.

É moi importante puntualizar. Hai momentos nos que é VITAL facelo. Porque cun só punto que falte, pode desencadearse a apocalipse. E senon que lle pregunten ós turcos. Malditas novas tecnoloxías que non respectan ó individuo nin os idiomas.

Perla pariu tres soles brancos como a brancura linda da lúa. Tépedos e trementes. Perla miaña e fai run run mentres lle aloumiño ás súas criaturas, besbéllolle un canto de berce e mírame con ollos tenros e grandes. És unha nai boa, Perla , dígolle, a mellor nai que se pode pedir, meniñeira. Coida deses tres soles brancos como a brancura linda da lúa. Medrarán ata o ceo e miraránnos cos seus ollos de estrelas.

Sobrevivir ás vodas alleas é case unha miragre. Saír delas con honor é o único que non boto en falta: sempre saio con honor delas, a fronte alta, os pés doloridos, o peiteaido revolto pero non desfeito. Ulindo a tabaco e a suor mesturado con perfume. Sobrevivir ás vodas alleas..., sobrevivir ás críticas da familia, que se cre co dereito de poñerte podre ( por que non te casas?, por que non tés fillos? en que traballas? ah! que segues estudando...vaia..., si, vaia). Séntaste con xente que apenas coñeces, de mal beber algúns, de mal carácter sobrios tamén. Fumadores compulsivos que te abafan mentres procuras comer algo de TODA a esaxeración de menú que che poñen diante, sen ganas (non me compensa ir, de verdade). Os que sempre berran eso de "vivan los novios" e "que se besen" ata axordarte. Non me gustan os convites de voda. Non embargantes, mal que ben, alomenos saímos vivos delas. Algo menos vivos de cada unha. Pero... e da dun/dunha mesmo/a, como se sae?

Hoxe, por casualidade, como suceden as cousas boas, puiden asombrarme infinito con René Lavand. Coa súa arte fantástica do encantamento, a fluidez cálida do seu discurso... A súa maxia que emociona ata as bágoas é como un paxaro na man, que se se aperta demasiado, morre e se se solta, vaise voando. E tamén como as cousas boas, hai que paladear a maxia de vagar. No se puede hacer más lento, dí Lavand. No se puede hacer más lento.

Vede esta nova de El País . Non teño nada que aportar ao que nela se dí. Que Deus nos ampare e nos dea sentidiño.

Atopeime estoutra versión de Love is a Losing Game, unha gravación. Pón os peliños de punta. E un nó na gorxa.

It's okay in the day I'm staying busy Tied up enough so I don't have to wonder where is he Got so sick of crying So just lately When I catch myself I do a 180 I stay up clean the house At least I'm not drinking Run around just so I don't have to think about thinking That silent sense of content That everyone gets Just disappears soon as the sun sets This face in my dreams seizes my guts He floods me with dread Soaked in soul He swims in my eyes by the bed Pour myself over him Moon spilling in And I wake up alone If I was my heart I'd rather be restless The second I stop the sleep catches up and I'm breathless This ache in my chest As my day is done now The dark covers me and I cannot run now My blood running cold I stand before him It's all I can do to assure him When he comes to me I drip for him tonight Drowning in me we bathe under blue light His face in my dreams seizes my guts He floods me with dread Soaked in soul He swims in my eyes by the bed Pou...

Su profesión se sabe es muy antigua y ha perdurado hasta ahora sin variar a través de los siglos y civilizaciones. No conocen vergüenza ni reposo se empeñan en su oficio a pesar de las críticas unas veces cantando otras sufriendo el odio y la persecución mas casi siempre bajo tolerancia. Platón no les dio sitio en su República. Creen en el amor a pesar de sus muchas corrupciones y vicios suelen mitificar bastante la niñez y poseen medallones o retratos que miran en silencio cuando se ponen tristes. Ah curiosas personas que en ocasiones yacen en lechos lujosísimos y enormes pero que no desdeñan revolcarse en los sucios jergones de la concupiscencia sólo por un capricho. Le piden a la vida más de lo que ésta ofrece. Difícilmente llegan a reunir dinero la previsión no es su característica y se van marchitando poco a poco de un modo algo ridículo si antes no les dan muerte por quién sabe qué cosas. Así son pues los poetas las viejas prostitutas de la Historia.

A cousa medra como unha margarida ao Sol. Vede como vai indo todo o da Xuntanza no blogue http://www.blog-xuntanza.blogspot.com Alí nos veremos!

Quizais me tome un tempo con respecto ao blogue. Deixareino descansar. Mentres, suturareime o peito fendido e os beizos (maldito vento do Norte). Seguirei facéndovos visitas e dándovos a castaña. Saúdos PS.- Hoxe cúmprense 12 anos desque comecei a escribir poemas. Sona.- Adagio para cordas , op.11, Samuel Barber Cando todo se confunde o día e a sombra o orgüio e o silencio o arrepentimento e a sinxeleza da vida a tristura e a euforia todo o que sucede arredor e dentro Cando todo se confunde todas /as persoas que moran ilegalmente en min a músico, a poeta, a nai sen fillos, a raíña déspota a nena indefensa a depresiva e a distímica e a paranoica a ninfómana comedida/a virxe sen pudor a analfabeta a altiva/a humilde a que odia e a que ama no mesmo intre ata o infinito colisionan e curiosamente todas choran polos mesmos dous ollos/manancial fresco e berran pola mesma boca retorcéndose as mesmas mans encerellando eiruga o corpo triste nunha manta. Quizais porque todas as pezas forman parte...