Non sei se coñecedes esta fabulosa creación filmográfica arxentina (teño que darlle verborrea, senon non parece idem),
adoro ó Peretti!
E xa, que o sicoanalista sexa Marcos Mundstock, compoñente de Les Luthiers, vamos...
Recoméndovola se non a vistes, e se a vistes RErecoméndovola.
Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Comentários
Beijinhos espabilados
Quen é máis preguiceiro?
Beijos cantareiros
Niso seguro que vos levo ventaxa (de feito non teño pensado nin ver nin escoitar os vídeos¡¡ Danme grima @s arxentin@s: sí, é un prexuizo, irracional, infundado..., e o acepto como tal..., de feito cando me atopo con algún fágome o multiculti, son falsamente respetuoso e interesado, pouco natural...¡¡¡
Que se lle vai facer¡¡ Outros non soportan, eu que sei, ummmm, calquera cousa¡¡¡
Hai que enfrontarse ás fobias porlles (¡!) remedio..., seguro que algún día visitarei a Arxentina ata o cu de ansiolíticos...
Saúdos¡¡¡
(¿cometín algunha falta de ortografía, corrector Mariola jeje¡¡ broooooooooooooma¡¡¡)
Dale, no seas pelotudo...
(Chauvinista!brrrrrrrrrrroooooooooooooommmmmmmaaaaaaa!)