Avançar para o conteúdo principal

No sos vos, soy yo (Trailer)

Non sei se coñecedes esta fabulosa creación filmográfica arxentina (teño que darlle verborrea, senon non parece idem),
adoro ó Peretti!

E xa, que o sicoanalista sexa Marcos Mundstock, compoñente de Les Luthiers, vamos...

Recoméndovola se non a vistes, e se a vistes RErecoméndovola.

Comentários

Moito yutuf; seica andas perguiceiriña ou?

Beijinhos espabilados
Unknown disse…
E tí, nada de nada... Vaia.
Quen é máis preguiceiro?


Beijos cantareiros
Jorge¡¡¡ disse…
Eu sí que son preguiceiro¡¡¡

Niso seguro que vos levo ventaxa (de feito non teño pensado nin ver nin escoitar os vídeos¡¡ Danme grima @s arxentin@s: sí, é un prexuizo, irracional, infundado..., e o acepto como tal..., de feito cando me atopo con algún fágome o multiculti, son falsamente respetuoso e interesado, pouco natural...¡¡¡

Que se lle vai facer¡¡ Outros non soportan, eu que sei, ummmm, calquera cousa¡¡¡

Hai que enfrontarse ás fobias porlles (¡!) remedio..., seguro que algún día visitarei a Arxentina ata o cu de ansiolíticos...

Saúdos¡¡¡

(¿cometín algunha falta de ortografía, corrector Mariola jeje¡¡ broooooooooooooma¡¡¡)
Unknown disse…
Pois creo que deberías comezar a terapia de choque XA!!, Mekemeke :D

Dale, no seas pelotudo...

(Chauvinista!brrrrrrrrrrroooooooooooooommmmmmmaaaaaaa!)

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!