Avançar para o conteúdo principal

O amor magoa

Vede esta nova de El País.

Non teño nada que aportar ao que nela se dí.
Que Deus nos ampare e nos dea sentidiño.

Comentários

Jorge¡¡¡ disse…
Es que vamos a ver. En pleno siglo XXI pa que coño queremos parejas "a la cristiana"...¡¡¡

No, "es que es tan romántico"..¡¡¡ jajajajaaj

Yo, hetero como soy, estaría dispuesto a casarme con un amigo en quien confiara¡¡¡ Por qué carajo habría de ser una mujer¡¡¡

A mi es que la dependencia y la debilidad emocional no me van..., ni las entiendo. Se sabe que el amor "que nos dan en la tele y que nos muestran en nuestra paranoica tradición" son cosillas falsificadas, artimañas controladoras, imposiciones "from above", mentalidades (que dirían los panolis de annales)....

Es que soy taaaaaaaaan relativista....

Sinceramente, una mujer puede gustarme en muchos sentidos, tanto como un hombre, MENOS en uno.

Y por qué no voy a compartir mi vida, como un equipo, un team (jajajajaj) con 2 ó 3 ó 4 colegas...¡¡¡

Pues no, que tiene que ser con una mujer¡¡¡ Si sólo me sirven para un ratito, luego pueden hacer lo que les dé la gana, comprar ropita, maquillarse, ponerse monas, leer incluso..., pero nunca jamás me serán tan gratas como un amigo (salvo para el ratito, claro; ahí son lo más).

Y las chicas podrían, por supuesto, utilizarnos de la misma manera, para los buenos ratitos, y luego darse el piro, vampiro¡¡¡

A no ser que me encuentre con una machola tipo Beauvoir, que sirva pa muchas cosas menos para una, como de ella opinaba Sartre...(de la misma manera mi machola también podría buscarme ratitos con otras amigas, como hacía Simoncita...jajaja, qué dos¡¡¡)


Pero, y si prefiero convivir con un amigo, y no con una panoli, por muy buena que esté, y por muy maja y lista que sea¡¡¡

Me pierdo, me pierdo¡¡¡

Y como estuve enamorado, etc etc, sé que el encoñamiento es una psicopatología transitoria, ...., y el amor un fraude y un autoengaño pasajero, que puede convertir la vida de la gente, como Lola, en un infierno¡¡¡ (claro paradigma de la debilidad y de la dependencia emocional, amén de una enfermiza falta de autoestiam, patatín-patatán, en fin, víctima de una mentalidad social impuesta que la aplasta...

En fin, que..... nada¡¡¡

Un saludo¡¡

(en castellano, porque así puede que tenga menos faltas de ortografía que hieran tus sensibles ojos gallegovatúos, brooooooooooooooooma).¡¡¡
Unknown disse…
O amor, para comezar, non creo que entenda de xéneros. Esa clasificación absurda de hetero ou gay/lesbiana... non lle vexo moito sentido, porque tí vas coñecendo xente ao longo da vida, homes e mulleres, que te complementan. Non hai unha ÜNICA persoa que te complete. NUNCA.

E dende logo, non se pode ata-lo amor a unha soa. Hai moitos xeitos de amar e moitas persoas ás que amamos a un tempo.

Comparto moitos dos teus plantexamentos, Capitán.

E no meu blogue podes escribir como che saia dos pés: en castelán, en galego, en castrapo... Me dá idem. Iso si, sen faltas de ortografía que xa es un señor universitario (brincadeiraaa :D ).

Cando vas escribir algo novo no teu blogue???

Unha aperta romántico-fraternal.
paideleo disse…
O amor cando vai ben non sabemos aprecialo.
Alédome de que no meu caso a relación vaia ben.
Anónimo disse…
Non sei, non sei.

Ay persoas, que si que son dañinas para a saúde de un.

Bicos
Unknown disse…
Noraboa, paideleo. As relacións que funcionen son difíciles de atopar hoxendía.

Pero opino o mesmo que André: hai persoas que pedirías non habelas atopado no teu camiño nunca.

Beijosmil

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!