Avançar para o conteúdo principal

Horrores da infancia

Non sei porqué me crean tanto terror e tanta inseguridade novas como esta de hoxe, é como volver a ter medo do home do saco. Quizais porque son realidade.

Se os adultos a duras penas podemos coidar de nós, quen coidará dos nenos?
Etiquetas:

Comentários

asbeirasdoarnego disse…
Joder!! puess si que da miedo, primero los dientes de leche en el sótano, también los huesos y HASTA UN CRÁNEO, yo creo que es mejor dejar las cosas como estan prefiero no saber que les hacían. Que tal Mariola? Hace tiempo que no te pasas por mi blog. Un Saludo
www.asbeirasdoarnego.blogspot.com
22 abril, 2008
Unknown disse…
Sí paso polo teu blogue, pero silenciosa :)

Procuro ler todo o que vas actualizando, non teñas dúbida.

Saúdos agarimosos!
22 abril, 2008
Mer disse…
Sí, é terrorífico, tódolos días podemos ler cousas destas, non sei onde imos parar, ás veces estas noticias reais parecen as máis irreais, coma sempre a realidade supera á ficción.
Bicos,
23 abril, 2008
Jorge¡¡¡ disse…
He de entender que de abusos sexuales, claro, no?

La verdad es que la noticia conmociona, y deja sin palabras...¡¡¡

Saúdos¡¡¡

(La vericaçao de palavras casi me pide que transcriba el Quijote...............).
23 abril, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais