Letra Bastarda

Tiña o corpo tan canso que xa non podía vomitar máis. Esmaiouse no chan do cuarto de baño e ficou alí ata que se fixo de noite. Cando acordou, doíanlle a cabeza, o ventre, a tristura. Mirouse no espello coas mans apoiadas no lavabo. Veu os ollos mate encoveirados, escurecidos pola sombra de cor malva que os rodeaba, bagorentos. Pasouse a man dereita polo cabelo recollido, polas meixelas cóncavas, polas comisuras secas. Repasou as costelas e palpou os cadrís. Non era o seu orgüio, pero agora a vida funcionaba así. Secouse as bágoas e os mocos, limpou o váter e puxo o ambientador con olor a lavanda. Lavou a cara, púxolle rimmel ás pestanas longas e negras. Por moito que queira trousala de mín , pensou, a tristura segue dentro .

Words are flying out like endless rain into a paper cup They slither while they pass They slip away across the universe Pools of sorrow waves of joy are drifting thorough my open mind Possessing and caressing me Jai guru deva om Nothing's gonna change my world

Non creades que esta entrada vai de triangulacións púbicas , senon desas pezas de fibra de coco ou de esparto ou artificiais que adornan as nosas pórtas. Cando baixei hai un intre a recoller o correo, atopeime cun curioso cartaz feito á man que dí: " EN EL 3ºF FALTA EL FELPUDO ". Non podo aínda agora deixar de rir. Máis que un roubo semella un trabalínguas. P.D.- Agora un dos cartaces di " Firmado: El Revisor de Felpudos ". Para que despois eu proteste tanto dicindo que neste edificio todos son uns aburridos e uns carcas.

Eu xa non entendo nada. A xente casa sen crer no matrimonio. O importante é facer caixa. Pero cun sentido do boato e da estética moi traballado, por favor, non é o mesmo pedir coa roupa remendada que cun traxe de Florentino ( moi ben feitos e moi lindos, por certo). Creo que a partir de hoxe, mentres tome o meu litro de rooibos, vou ir esquecendo os meus valores, a Bolsa e a Economía trastabillan, de pouco vale ter un pouquecho de ética. Non renda. Que erga a man quen aínda cre que os casamentos hoxendía non serven senon para montarse un "pisito".

Onte unha boa amiga regaloume un libro de M. Benedetti, "Defensa propia: 60 poemas y 85 bagatelas". Non esperaba o agasallo, de aí a sorpresa, e non esperaba que atinara tan ben co poeta, o que fixo que a sorpresa pasase á completa estupefación e a unha sorte de éxtase que imprimiu un sorriso infinito na miña faciana e a necesidade urxente de darlle mil veces as grazas, grazas, grazas, graciñas... Non soio ser moi expresiva, nin moi efusiva. Só cando atopan o meu punto F (da felicidade), sinto como o sangue se volve rebulideiro e explota dentro das miñas veas.

Don Antonio Machado foi, (con Federico García Lorca, Juan Ramón Jiménez, Gustavo Adolfo Bécquer, Manuel Antonio, Gloria Fuertes, Gil de Biedma,...) , un dos poetas que encheron as horas libres da miña preadolescencia (que non foron moitas, pero sí as suficientes), acompañados de E. Allan Poe, Salman Rushdie ou Guy de Maupassant, entre tantos e tantas outr@s (era fanática da biblioteca!!) De Machado, hai un par de poemas recollidos en Soledades e Galerías que ás veces recito con voz tráxica e pausada, como no teatro grego, facendo mofa de min mesma, supoño, nunca do seu autor. Fágoo porque me estarrece cada unha das súas palabras e o seu significado en conxunto. Déixovolos aquí. LXXXIX Y podrás conocerte recordando del pasado soñar los turbios lienzos, en este día triste en que caminas con los ojos abiertos. De toda la memoria, sólo vale el don preclaro de evocar los sueños. ******************************* Arte poética Y en toda el alma hay una sola fiesta tú lo sabrás, Amor, sombra fl...

Quen sabe que pasará despois ? Polo momento, agora vou medrando. Non vou perder máis tempo nalgo que só fai que se dispersen as miñas forzas e o meu pensamento. Non penso desviarme nin tan sequera un chisco das miñas metas a curto prazo. Hai tantos outros colos nos que arrolarme nas noites de vento, tantas rúas que non coñezo, tantas tardes de sol para camiñar cos pés espidos, tantas beizóns, tantos poemas para recitar unha e outra vez ata perder a conciencia, tanto mar para adormecer nel... A vida deume vóltas ata marearme todo este tempo. Estabas nesa néboa dos meus ollos, no punto cego da miña mirada. Nunca. Despois xa non importa.

Hoxe (como estou algo doente e son mala de aturar) deuseme pola soidade buscada. E nesa soidad premeditada e con alevosía púxenme a lembrarte, vaia novidade, como se iso fose algo fóra do cotiá. Non fago outra cousa dende que esperto ata que me deito. Estudio, toco, ando, como, recóllome o cabelo, limpo a casa, falo, escribo... Todo o fago para ser mellor cada día, para merecerte. Pero todo é en van. No entiendo como podía vivir antes . Síntome tolleita. E procuro atoparte na realidade, tropezarme contigo anque sexa através da escrita, non só entre as fibras do corazón e o nó no estómago que me afoga. Pero no meu buzón nunca atopo resposta ós meus S.O.S. Non perdo a esperanza (son imbécil) aínda na deriva.

Y no me importa contarte que ya perdí la mesura que ya colgué mi armadura en tu portal.

Lembro que, de pequena, na Unitaria, xogabamos a atopar uns escaravellos moi lindos, de casca verde ou dourada de cor metalizada: eran os nosos "tesouros". Hoxe, na horta que temos na casa, aproveitando o sol, estiven xogando a ser pequena de novo, a ver todo como se non o vise antes, e atopei unha pequena alfaia verde desas nun toco. É incrible como brillan ó Sol da tardiña. Son perfectos. Se podo, nestes días engadireille a foto correspondente ao post (hoxe é Domingo e dixo Deus que pasaba de traballar, que menos que nós fagámo-lo mesmo...). A ver..., cal é a vosa "xoia" natural máis querida?

Escoller, entre os máis familiares, un aroma propio de ti. Seguir o seu rastro Entre as nubes polas rúas no interior húmido dos ollos das pontes con río a través dos reflexos de luz nas pingueiras de chuvia nas ventás da nosa casa camiñando polas liñas da miña memoria na curva endurmiñada dos meus peitos e nesta suavidade case sempre íntima das miñas coxas. E así, trazar as lúas na túa fronte e perfumar en ti estas mans miñas brancas. [ De "Código Poético", poemario pendente de publicación, N.Soutelo ]

Cando se nos dá por escribir, o principal é ter ALGO sobre o que escribir. Hai días nos que un se sinte tan cómodo consigo que nada lle molesta o suficiente como para ter que pórse a escribir como un demente (confeso a miña neurose creativa), e prefire relaxarse nese sentir engruñadiña no sofá vendo as nubes ou cantar ou estudar algunha que outra peza de Bártok (iso é para cabrearse de verdade: o violino é un instrumento cruel). Supoño que é un pensamento egoísta (son egoísta, confésoo), porque cando estou ben, quero ese benestar só para min, non para as palabras. De todas formas, hai outro xeito de compensar ese egoísmo terrible: un par de poemas posteados. Espero que compensen a miña ledicia nestes días (supoño que será a chuvia...).

Seica nestes días, Mario Benedetti está maliño de verdade no hospital , e é unha nova que me entristece moito, porque é un dos meus poetas preferidos, quizais O preferido. Déixovos aquí un par dos seus poemas, da morea deles que máis me gustan. Viceversa Tengo miedo de verte necesidad de verte esperanza de verte desazones de verte. Tengo ganas de hallarte preocupación de hallarte certidumbre de hallarte pobres dudas de hallarte. Tengo urgencia de oírte alegría de oírte buena suerte de oírte y temores de oírte. O sea, resumiendo estoy jodido y radiante quizá más lo primero que lo segundo y también viceversa. ************ Lovers go home! Ahora que empecé el día volviendo a tu mirada, y me encontraste bien y te encontré más linda. Ahora que por fin está bastante claro dónde estás y dónde estoy. Sé por primera vez que tendré fuerzas para construir contigo una amistad tan piola, que del vecino territorio del amor, ese desesperado, empezarán a mirarnos con envidia, y acabarán organizando ...

Acabo de ver isto no telexornal e xa non puiden esperar a mañá para axexar na súa web. A ver se bule o almanaque e estrean o filme en España (ou como dirían Les Luthiers :"Dios mío, dame paciencia...PERO DÁMELA YA " ).

Son media muller. O espello féndeme de arriba abaixo facendo case simétrica a asimetría imperfecta de min mesma. Quizais, penso, a miña outra metade quedou entre as liñas dos teus dedos coñecendo os volumes do meu corpo as súas dimensións todas. Debúxame de novo. Dame a completa sinxeleza das miñas nádegas e dos meus peitos brancos. Finaliza as miñas vértebras unha a unha ata a caluga. Acomoda o meu cabelo na almofada sobre a túa man aberta. Refresca a miña fronte febril. Moldea a miña faciana. Recompón o meu sorriso para que non volva a esgotarse. [De "O Camiño dos Caracois", poemario inédito, N. Soutelo]

Non creades que me pasa moi a cotío, pero ás veces síntome un pouquecho vacía , desordenada, torpe. Miro o caderno dos poemas, o violiño, algunha fotografía vella. Miro todo con tenrura e sorrío de medio lado, ata que devagariño unha media lúa se asenta na miña faciana pálida e ilumina o cuarto. E o vacío que ameaza con instalarse en mín volve a encherse daquilo que me dá forma e síntome forte de novo. E é así todos os días. Dende que me ergo co cabelo como a Medusa ata que me deito silenciosa e me engruño como unha eiruga miudiña entre o cobertor.

Where do we go nobody knows? Ive gotta say Im on my way down God give me style and give me grace God put a smile upon my face

Algo tén de especial, e non minto, o viño de Porto, para alguén que se confesa expresamente só bebedora de cervexa Estrella e zume de laranxa recén exprimido a media tarde. Adoro o seu sabor, a quentura que deixa no padal, a cor a sangue viva. Agora que o penso, nin sequera debería estalo bebendo, pero que máis me dá. Por certo, os Reis deixaron de momento no meu zoquiño unha estilográfica Rotring moi linda, unha pedriña de carbón branco (non me preguntedes dende cando o carbón é branco, porque son de letras...), libros (un deles de Pérez Reverte), sementes de árbore para a miña ledicia, unha pulseira de coiro dun artesán de Muxía, unha visita sempre fermosa ó Cemiterio dos Ingleses, poemas novos na miña libreta de escribir e un sorriso como unha media lúa crecente que se abre ás nubes de chuvia de Xaneiro sumada a un belisquiño de nostalxia, desa da que fala Sabina (" porque el amor cuando no muere mata; porque amores que matan nunca mueren" ). E,a todo isto, que é o que a...

Y morirme contigo si te matas y matarme contigo si te mueres porque el amor cuando no muere mata porque amores que matan nunca mueren.

Estará nun pequeno outeiro achairado apenas un redondel de pedriñas brillantes onde corra o vento do Sur e se divise liso limpo infinito o horizonte. Na devesa silenciosa perto dunha estrada de cunetas cheas de flores e coroas de defuntos (por se alguén quere vir a visitarme). O tronco óco será o meu tronco e os brazos e as pernas (como os das bonecas que mutilabamos na nenez polo puro pracer da violencia) serán adornos libres cheos de cintas de cores e de campaíñas enleadas nos dedos e nas pólas caladas entre as follas verdes das aciñeiras e o aire será triste e ledo a un tempo seco e húmido de chuvia azul luminoso e profundo (por se alguén quere, aínda así, algún día cando estea de paso e non vir a visitarme). [De "O Camiño dos Caracois", poemario inédito, N.Soutelo]

Para no amarte siempre, para no verte sin verte, para borrar tu recuerdo del que siempre me acuerdo y nunca me deja en paz.

Primeira enfermidade, primeira menstruación. Alomenos, o ano en sí comezou ben. E, mal que ben, as dúas primeiras cousas son pasaxeiras e livianas. Quizais un bo pensamento nos atraia un pensamento mellor para o ano que xa vai andando. Aí volo deixo. A Poesía espértanos, o rito afiánzanos, a Música realízanos. Confucio