Avançar para o conteúdo principal

Primeiro día

Primeira enfermidade, primeira menstruación.

Alomenos, o ano en sí comezou ben.
E, mal que ben, as dúas primeiras cousas son pasaxeiras e livianas.

Quizais un bo pensamento nos atraia un pensamento mellor para o ano que xa vai andando. Aí volo deixo.


A Poesía espértanos,
o rito afiánzanos,
a Música realízanos.

Confucio

Comentários

tete disse…
Notei en cada unha das túas verbas a ilusión que impregna os primeiros días do ano. Deséxoche esa ilusión para cada un dos días desde 2008. E, aínda que nestas festas andei tan atarefada que nin puiden saír d'Ourense, tal vez me achegue ata Santiaguas (permíteme a confianza) a próxima semana. Sería un honor e un pracer darche unha aperta, talentosa!!!
Bicos de rentrée, rula!
Seguindo a Confucio; que che parece un ritual poético musicalizado?

(joer, que forza lírica teño eu ás veces!
Unknown disse…
Espero verte axiña, Teté linda.

En canto a tí, Chousa, non cres que nos falta confianza para esas proposicións indecentes? :D
De todas formas (indecente ou non) sona estupendo!!( ole a forza lírica!!) Cando comezamos? :)

Unha aperta salerosa :)
Canta menos confianza...máis gusto da ser indecente na proposta!!!
Unknown disse…
Tí deixate de confianzas ou non e dime cando se lle da comezo a ese megaultrasuperproxecto que propós... Ano novo, proxecto novo, non é?

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!