Onte unha boa amiga regaloume un libro de M. Benedetti, "Defensa propia: 60 poemas y 85 bagatelas".
Non esperaba o agasallo, de aí a sorpresa, e non esperaba que atinara tan ben co poeta, o que fixo que a sorpresa pasase á completa estupefación e a unha sorte de éxtase que imprimiu un sorriso infinito na miña faciana e a necesidade urxente de darlle mil veces as grazas, grazas, grazas, graciñas...
Non soio ser moi expresiva, nin moi efusiva. Só cando atopan o meu punto F (da felicidade), sinto como o sangue se volve rebulideiro e explota dentro das miñas veas.
Comentários
(e tamén é un xeito de efusiva expresividade).
Bicos con no punto (F)
Como se dí, "A procesión vai por dentro".
E eu son unha pura Semana Santa todos os días.
Beijos "sen" para non engordar.
Pasoume o mesmo cando recibín un agasallo inesperado.
http://leoeosseus.blogspot.com/2007/11/as-crnicas-de-gidil.html
Tamén pode deberse a que quixen enfatizar demasiado o PUNTO...
En todo caso...bicos "sobre" bicos