Lembro que, de pequena, na Unitaria, xogabamos a atopar uns escaravellos moi lindos, de casca verde ou dourada de cor metalizada: eran os nosos "tesouros".
Hoxe, na horta que temos na casa, aproveitando o sol, estiven xogando a ser pequena de novo, a ver todo como se non o vise antes, e atopei unha pequena alfaia verde desas nun toco. É incrible como brillan ó Sol da tardiña. Son perfectos.
Se podo, nestes días engadireille a foto correspondente ao post (hoxe é Domingo e dixo Deus que pasaba de traballar, que menos que nós fagámo-lo mesmo...).
A ver..., cal é a vosa "xoia" natural máis querida?
Comentários
De neno (tamén fun) ó collelas na man, no seu frenesía por verse libres, non paraban de andar; de modo que lles poñíamos un dedo tras outro e mentras ela subía incansable, recitábase aquelo de:
"voa voa, xoaniña, que che hei dar pan e cebola" .
Todas voaban e nunca puiden darlles nin pan...nin cebola!
Moitos bicos, rula!
pd: lamento que noso encontro non puidese ter lugar. Laméentoo moito.
Non te preocupes, Teté! Eu estou como un boxeador, entrenando duramente!
Pásanseme as semanas a unha velocidade de vertixe, é tremendo. Que axiña vai o tempo cando un fai o que de verdade quere (violino, escribir, estudar...).
Xa nos vemos na próxima.
Beijos mil, linda.
Ou sexa que as xoaniñas (nós cantabámoslle Voa xoaniña voa que che hei dar pan de broa...,e se voas ben pan-trigo tamén...).
Pois xa ves: unha tipa, licenciada, que vén da aldea, que xogaba na horta e no atrio da igrexa, que empezou a estudar nunha escola unitaria onde lle ensinaron a ser persoa antes de ser estudante e a solfexar e cantar case antes que aprender a dividir... Cantas sorpresas por un escaravello.
Nunca crerías iso de min, va que non?
Pois éche o q hai... :)
Unha aperta!