Cando se nos dá por escribir, o principal é ter ALGO sobre o que escribir. Hai días nos que un se sinte tan cómodo consigo que nada lle molesta o suficiente como para ter que pórse a escribir como un demente (confeso a miña neurose creativa), e prefire relaxarse nese sentir engruñadiña no sofá vendo as nubes ou cantar ou estudar algunha que outra peza de Bártok (iso é para cabrearse de verdade: o violino é un instrumento cruel).
Supoño que é un pensamento egoísta (son egoísta, confésoo), porque cando estou ben, quero ese benestar só para min, non para as palabras.
De todas formas, hai outro xeito de compensar ese egoísmo terrible: un par de poemas posteados.
Supoño que é un pensamento egoísta (son egoísta, confésoo), porque cando estou ben, quero ese benestar só para min, non para as palabras.
De todas formas, hai outro xeito de compensar ese egoísmo terrible: un par de poemas posteados.
Espero que compensen a miña ledicia nestes días (supoño que será a chuvia...).
Comentários
Beijo(s)