Letra Bastarda

Quen pode xulgar que, integristas de merda ? Ogallá a muller que vos deu a vida vola quitase no seu momento afogándovos ó nacer, aplastándovos a cabeza cunha pedra como á serpe. Sinto xenreira e vergonza. Vergonza polas vosas nais . Vergonza polas vosas mulleres . Vergonza polas vosas fillas .

Contar catro para saltar. Retroceder para coller pulos. Contar cinco , seis ..., ata sete. Ata mil. E non ser quen de saltar, non ter forzas nin ánimos para facelo. Seguir ( des )esperando, vendo cada vez máis fondo o abismo que nos separa de nós, berrando na outra beira. E, de socate, sen máis, pechar os ollos, comezar a correr e despegar os pés do chan, sentir o alivio do salto. Sentir o alivio da vida destoutra beira. O livián agarimo do aire morno e do sol na faciana. A fecunda calidez da terra nova nas dedas e nas plantas núas.

A cálida morriña da cunca de café . A tépeda tenrura da túa pel na miña, nos meus beizos, entre as miñas costelas e na miña médula estarrecida. Por iso será que as nubes pasan tan ás présas diante dos ollos abertos, coa mirada perdida nas pólas espidas das árbores e nas follas estradas na herba dos xardíns. E o que xira arredor parece o máis fermoso que as miñas meniñas adormentadas viron ata agora. Por iso será que leo libros con ansia, fumo con placidez e ata o viño me reconforta, cor-de-sangue . Por todo iso. O que vou compartindo contigo, aínda cando non estás. Si.

La calle Pandrossou Bienamadas imágenes de Atenas. En el barrio de Plaka, junto a Monastiraki, una calle vulgar con muchas tiendas . Si alguno que me quiere alguna vez va a Grecia y pasa por allí, sobre todo en verano , que me encomiende a ella. Era un lunes de agosto después de un año atroz, recién llegado. Me acuerdo que de pronto amé la vida , porque la calle olía a cocina y a cuero de zapatos.

Agarro con forza a miña cunca de rooibos quentiña neste día de outono terrible (canto os estrañaba sen sabelo...). As mans e a punta do meu nariz están tan frías que xa case non as sinto. Parece que quixera converterme no meu nome. Pero aínda me queda o teu calor nos lenzos. Arremuiñarei os cabelos longos ao redor do meu corpo como un abrazo teu. Deixarei a luz acesa por se chegas tarde. Esperarei. Poderás espertarme aínda que estea pálida e fría, calada, silandeira como as sombras na parede do cuarto, na noite, como se estivese morta?

Canto de realidade e canto de invención hai neste blog, nin eu sabería dicirvos. Ás veces, todo se vai trenzando como as frebas da carne ata construír un corpo, un corpo de letras e palabras, cheas de luz e sombra, no padal da miña boca. Comecei a escribir un libro novo de poemas, un para tí só, para que disfrutes del cando xa non esteas, ou para que o odies. Quizais, a partes iguais. 50-50.

Que demo pasa? Non vexo máis que crianzas arredor de min. E barrigas preñadas. E embigos. E tenrura. As cores do outono entran nos meus ollos e atravésanme como frechas. E sinto de novo a frustrante espera da maternidade adiada... ata cando?

Non sei que tén a chuvia de outono que me volve vulnerable ao pensamento excesivo. Doulle vóltas a todo, aínda á comida no prato, ás saias, ao meu cabelo longo, ao meu corpo na cama... Creo que me vou marear. [a imaxe sae de aquí ]

Non sei como funciona o organismo humano. O meu, en particular. Pasada xa a influenza, sigo cunha nova infeción esgotando o meu corpo. Síntome cansa, teño febre, fáltame apetito á hora de ter que comer algo, o que só serve para retroalimentar o meu cansazo. Que me está pasando? O médico de cabeceira non me deu senon uns antibióticos e me recomenda repouso. REPOUSO?? Quero máis actividade! Ufff. Menos mal que Elisabetha me dá mimos, porque me sinto algo podre por dentro xa de tan vacía e de tan lonxe (tí). Porque tamén me sabe a boca a merda (como dí a canción) e me sangran os ollos e se me esgazan os peitos sen os teus bicos. Arricaríame a pel pouco e pouco se te perdera agora. Daríame á tristura eterna do inverno, e ó frío, espida na neve. E esquecería a cor amarela e a poesía. Que tráxica me poño por tan pouquiña dor (pero cada unha das palabras que escribo arriba son certas...). Menos mal que xa é martes. Menos mal que te quero.

Á fin, queridos e queridas todos e todas, a presentación do libro queda para a primeira semana de Novembro (falta por decidir a data). Menos mal que non me concederon un NOBEL. Que mal humor teño, a golpe de luns. Co desmotivada que viña eu xa das aulas na universidade. Quen me mandaría a min gañar nada. Vémonos nos bares..., se é que combinamos ben (aínda que ata iso dubido...).

Parece ser que resulto unha agradable anfitriona, e a amada influenza non me abandona aínda. Supoño que terei que recollerlle as cousiñas todas e pedirlle sen miramentos que marche dunha vez, porque esta conxestión nasal, esta voz de Amy e esta cara de anémica crónica non resultan nada agradables, por non falar do sono que me aletarga ó longo de todo o día. Dóeme o corpo como unha ferida aberta, comesta polas moscas. Iso si, non hai tregua. As aulas son sagradas e a presentación (agora que teño vestido) tamén, máis aínda se cabe, malia que non saiba cando nin onde nin nada de nada en xeral. Que os deuses nos acudan..., se é que non andan con moqueira tamén eles.

Xa está cada vez máis perto a presentación do poemario. Falta acordar o lugar, pero a data está, en principio, pechada: o xoves da semana que vén, ás 20h. Non sei se levarme a Elisabetha comigo, sería moi cool :D De momento, confórmome con seguir como estou, coas aulas e coa miña vida que parece que despega pouco e pouco os pés do chan, pobres ás estériles que non podían (ou non sabían) voar aínda. Voa xoaniña, voa...

Como xa dixen noutras ocasións, "I've got FLU under my skin" :D como canta Sinatra... Vaia xogo idiota de palabras, pero é que a quentura non dá para moito máis. Só para encher o estómago de auga e te e sopa, a bolsa do lixo de panos de papel usados, a cabeza de pensamentos delirantes, os ollos dun brillo estraño pero feliz e fermoso. Vou agardar uns días a que este demo marche do meu corpo para saudar de novo ó Sol de outono coa ledicia sinxela das flores lilás entre as follas secas. Abrigádevos ben! POR CERTO!! Xa queda menos para a PRESENTACIÓN do meu "Código Poético", querido meniño. Hoxe mesmo recibo os meus exemplares e en nada estou en Dodro dándoo a coñecer, da man garimosa de Sotelo Blanco e, espero, do seu prologuista, Rivadulla Corcón. Mantereivos informados da data, lugar e hora do evento. E tamén, en nadiña, terei á miña doce gata comigo na casa . Que día tan marabilloso para ser luns. Será porque mañá vés durmir ós meus brazos de novo.

Para todas e todos as e os que fumades e queredes deixalo, xa tendes no mercado a terapia de choque por antonomasia que esperabades! Lede AQUÍ.

Non sei se é bo: durmir coa soidade na cama ou contigo. Porque ó espertar, non esperto da mesma maneira: non busco á soidade entre os lenzos porque ela xa vai sempre cosida á miña pel e ás paredes mornas da miña vaxina /e ós meus beizos>>ti/

Como botaba de menos a soberbia estúpida e recalcitrante dos pipiolos na Universidade, que se cren los putos reyes del mambo , que manchea de oxtias lles metía... Así nos va , xénero humano decadente, que perde a educación e todo iso das boas maneiras. Este ano voume adicar a sabotear todos os seus intentos de ambición, por mis cojones. Primeiro día de aulas e xa veño ben quentiña. Vou disfrutar desta carreira, bien sabe Dios que si.