Que demo pasa?
Non vexo máis que crianzas arredor de min.
E barrigas preñadas.
E embigos.
E tenrura.
As cores do outono entran nos meus ollos e atravésanme como frechas.
E sinto de novo a frustrante espera da maternidade adiada... ata cando?
Non vexo máis que crianzas arredor de min.
E barrigas preñadas.
E embigos.
E tenrura.
As cores do outono entran nos meus ollos e atravésanme como frechas.
E sinto de novo a frustrante espera da maternidade adiada... ata cando?
Comentários
Pero sinto unha criatura berrando dentro de mín, sinto o palpuxar do seu corazón acompasado co meu, os ollos claros que ven o mundo a través das miñas meniñas...
Como obviar a chamada?
eu, para as chamadas a fixos, teño R, que son gratis. Non é por frivolizar, mais, coa praxe reducionista propia da deformación porfesional... tras unha avaliación pormenorizada de fortalezas e debilidades, o tempo faise e as oportunidades créanse, dentro e fóra dos cánones impostos. Todos os momentos son bos e malos, tan só cómpre seleccionar o menor dos males posibles. O caso é querer. É tan sinxelo que até os problemas da escolla do seme queda reducido a unha selección de xens, para aquel@s que non buscan, na educación da criaturas, un mal acompañante.
Xa teño suplentes para doar seme :D Pensa se queres que te engada (é brincadeira).
Saúdos!!