A cálida morriña da cunca de café.
A tépeda tenrura da túa pel na miña, nos meus beizos, entre as miñas costelas e na miña médula estarrecida.
Por iso será que as nubes pasan tan ás présas diante dos ollos abertos, coa mirada perdida nas pólas espidas das árbores e nas follas estradas na herba dos xardíns. E o que xira arredor parece o máis fermoso que as miñas meniñas adormentadas viron ata agora.
Por iso será que leo libros con ansia, fumo con placidez e ata o viño me reconforta, cor-de-sangue.
Por todo iso.
O que vou compartindo contigo, aínda cando non estás.
Si.
A tépeda tenrura da túa pel na miña, nos meus beizos, entre as miñas costelas e na miña médula estarrecida.
Por iso será que as nubes pasan tan ás présas diante dos ollos abertos, coa mirada perdida nas pólas espidas das árbores e nas follas estradas na herba dos xardíns. E o que xira arredor parece o máis fermoso que as miñas meniñas adormentadas viron ata agora.
Por iso será que leo libros con ansia, fumo con placidez e ata o viño me reconforta, cor-de-sangue.
Por todo iso.
O que vou compartindo contigo, aínda cando non estás.
Si.
Comentários
O teu abrazo é cálido e aromático tamén.
Beijo
beijos
Beijos