Avançar para o conteúdo principal

Elisabetha

Xa está cada vez máis perto a presentación do poemario.

Falta acordar o lugar, pero a data está, en principio, pechada: o xoves da semana que vén, ás 20h. Non sei se levarme a Elisabetha comigo, sería moi cool :D

De momento, confórmome con seguir como estou, coas aulas e coa miña vida que parece que despega pouco e pouco os pés do chan, pobres ás estériles que non podían (ou non sabían) voar aínda.

Voa xoaniña, voa...

Comentários

Antón de Muros disse…
Vaia! a ledicia é contaxiosa!

Disfruta o momento :-)

Saúdos.

Antón.
Localiza, logo, ese magno evento!!!!
bicos
Unknown disse…
A ver se se me poñen dacordo os coordinadores :)

Eu vou preparando as medias e o vestido novos, e a estilográfica para asinar (pouco pero ben) :)

Beixos grandes

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.