Letra Bastarda

Así que pasen seis anos esqueceremos a auga. Non haberá cabaliños azuis de vidro brillando nas fiestras nin cancelas oxidadas nin flores de pétalas amarelas nin pontes entre os abismos. A luz do sol será unha lanterna estúpida con papel-seda de cor verde escurecido volvoreta de ás de coitelo na garganta/para non berrar os nosos nomes ca desesperación das baleas que agonizan. Así que pasen seis anos xa non saberemos de nós /mágoa/ nin das follas estradas nas carballeiras como cadáveres ríxidos entre os lenzos/sobre o leito frío /abandonados. Así que pasen perderemos o senso do Norte a diagonal dos beixos toda esa cinsa. Non quedarán lugares seguros/para escondernos deste medo e do escuro e da soidade en ningures. Nin sequera nos abrazos. Porque os anos buscaránnos con avidez para reclamarnos as horas que perdimos intentando atopar en ollos alleos a resposta a nós mesmos fóra de nós. Así que pasen seis anos preguiza e desterro sempre. Que camiño queda despois de todo isto, dimo ti /se é...

Xurden as dúbidas. Que camiño escoller, se todos zigzaguean e se entrecruzan, como tecéndose, co teu? Sei que esta tea non quedará máis que en fíos. Non chegará a callar. Que sentido tén, dimo tú.

PRAZA DA QUINTANA + DJ'S + COPA DE TXACOLÍ + GIN TONIC + ITALIANO "HIGH&DRY" (bicándome) = EXPERIENCIA NOVA = tentación irrefrenable segunda parte A ecuación case perfecta se o tipo non estivese TAN sumamente pasado... Parecíase moito a tí. Mágoa.

Frase mítica e críptica, si, ñoras y ñores (seguro que ningún dos e das que me ledes sabedes de que vai o tema, pero non me importa, eu si, y me parto ..., forma parte das cousas da miña maleta). Ata aquí, a andadura máis longa no Parador. Xa me chamarán de novo, así son las cosas y así se las hemos contado. De todas formas, me saiu choio (se acepto) para o finde polas tardes. Aínda estou esperando que me chamen de vólta. Pffff... ou era rinnnnnnnnnnnnggggggg !?

Xa só un día máis. Por que non engancharei un contrato regular? Hoxe fixen tantas camas que posiblemente soñe con elas na sesta. Espero poder recuperarme do shock :D E espero que me chames e nos vexamos e falemos, teño fe. E paciencia. E unha felicidade inmensa porque Benedetti tén novo libro no mercado . Haberá que engadilo á miña biblioteca que, como un fillo mimado, vai medrando pouco e pouco (grazas de novo, Carlos). [Foto de "La Voz de Galicia"] Hoxe sona.- Baby, I love your way , de Peter Frampton

Si, ñoras y ñores. Esta semana vén cargadiña ata as orellas de traballo no Parador e aí estou eu, dándolo todo . Deixarei as puntiñas dos dedos nas camas con dosel ( quen carallo os inventaría?? ) e os xeonllos quedaránme negros de darme golpes coas bañeiras. Pero as endorfinas e dopamina que o meu organismo segrega como un tolo compensa todo o esforzo. E a sesta ata as cinco. E os paseos pola zona vella. E pensar en tí.

Xa estou na Fase 2: Desilusión. Adeus encantamento. Que fago? Mirareime as dedas esta tarde, pensando no suaves e mornos que sentía o teu cabelo e a túa pel. Na metamorfose da amargura do gin-tonic ó bicar. E deixarei de queixarme. Tampouco é tan terrible esta miña doce soidade. Quedan os versos que aínda non che escribín para encher as horas endurmiñadas, que non mortas, nunca. Pero unha palabra túa bastaría para salvarme. Hoxe sona.- Tired , de Adele I'm tired of trying your teasing ain't enough Fed up of biding your time when I don't get nothing back and for and for and for when I don't get nothing back boy I'm tired

Xa non sei como vai isto, cales son as normas do combate, cal é a meta, o inimigo a vencer, os muros por tirar, o sabor do vento. A miña brúxula xa non quere atopar o Norte e a agulla non deixa de bailar. Como a túa voz dentro da miña cabeza. Por qué todo se presenta tan difícil de socate? Que clase de castigo me envían os deuses, de presentarme algo brillante e fantástico e arrebatarmo? Síntome unha pobre Ariadna, Penélope... Os fíos son tan febles que xa non son quen de tecer. Dín os vellos que o que mal comeza... What kind of fuckery is this?

Case como cando verque un vaso caído na mesa. E pinga. Pinga. Buscando con arela de vidas e ollos e anos de mans e cabelos enleados na noite o teu beijo como unha beizón.

Cando deixarnos sucumbir á tentación? Quizais calquera noite de lúa chea sexa bo momento. Quizais calquera noite. Calquera día pode ser o "Día Mundial de idem ". Se todo tén o seu lugar no calendario, por que non isto? Por que non facer de cada día o Día?

Como dicían nun anuncio do máis famoso refresco de cola do mundo, que sabe a raios (Dios me perdone). Pero é mentira iso da escuridade, é unha fodida licencia poética que me dou o gusto de concederme hoxe. Porque teño as cóstas desfeitas e porque non me gusta cambiar de compañeira de traballo cada día, porque no me sale del alma, porque me encende o mal xenio neste corpo pequeno. Porque "yo lo valgo" . Menos mal que me queda aínda Crechas e un bo vasiño de vinho do Porto que vou disfrutar como se fose o último da miña vida, no fusco lusco, neste día tan morno e delicioso, no que as fontes do Parador non deixaban de cantar auga entre a melodía extraviada dun piano mentres eu curioseaba feliz as partituras dun violinista, cheas de anotacións. Pura poesía en movemento. Teño un sol inquedo bailándome entre os dentes e dentro do peito.

Hoxe comecei de novo a miña singradura laboral no Parador, que cousas. Á fin, volvo mañá tamén. De 10 a 14h. Se pecho os ollos, só vexo (entre outras cousas máis lindas que non penso recordarme a mín mesma) a bracura ferinte dos cuartos de baño acabados de limpar por estas mans que agora vos escriben. Viva Duchamp, visionario! A fonte, M. Duchamp,1917 Hoxe sona.- Back to black , de Amy Winehouse; e Fallin' , de Alicia Keys (sobre todo, a última...)

Domingo significa, últimamente, sesta despois de xantar e cansazo. Significa día de portas pechadas e fiestras abertas, de manta e sofá, de pouco teclear e pouco falar, de precisar mimos a moreas. Significa que necesito a túa compaña, (non preguntes porqué, porque nin eu mesma o sei certo). Que gusto tanto dela e do teu sorriso calado como da túa mirada e do teu cabelo, e das túas mans e das túas palabras, da túa voz maina e tépeda flotando no meu oído. Porque de repente, tu nombre me sabe a hierba e sinto nostalxia das pontes. Hoxe sona.- I've got you under my skin , na voz de Frank Sinatra

Non me puiden resistir... É como unha canción de coña... xD Aí vos queda a letra completa, que non tén desperdicio, Dios nos asista! :D "Santa María De Feira" Pensando cada dia, cada hora Pensando en ti Caminando, mi sesta llena de moras Son para ti Temprano por la tarde y por la noche Sueño de ti Comiendo pera En santa maria de la feira Que placer ir La gente buena Solo gozan nunca hay pena Pa' que sufrir Jugando en el mar, en la arena Viviendo haci Ventana blanca Hay que venga la mañana Hay que venga otra vez Esperando Asi es como yo paso mi tiempo Esperando a Inaniel Y rezando por su calor, por su aliento Sobre mi piel Te digo todo aqui va bien Conmigo de no dormir Amigo, te lo suplico, te lo pido Que me ayudes a mi, a mi Buscando Con mi ancla en la marea Nadando en ti Yo voy andando Oyeme, te estoy llamando Te amo a ti Por el valle me encontré un rio escondido Me recuerdo, hacía calor pero tenia frio Me iba a morir Bianca Ay Paloma, ay Angelina Por fin te vi Por fin t...

É certo que somos levedade, pero as nosas palabras permanecen. As súas permanecen para sempre. Grazas polos versos, poeta. Obrigadísima pola eternidade.

Sempre é gratificante viaxar e coñecer novas patrias. Nunca deixo de sorprenderme. Cada recuncho da voz, cada ollada... Quédame moito camiño por recorrer e non penso parar de andar, teno por seguro. Non agora. Hoxe sona.- Una tarde de sol , de Manolo García P.D.- Hoxe retomo a escrita de "Mara" , que vos vou amosando no blog EN CONSTRUCCIÓN . En canto teña o material acomodado e suficiente, ireino poñendo á vosa disposición para que vos despachedes a gusto criticando. Beijos a todas e todos.

Non sei que me pasa últimamente, e é que, cando leo as entradas dos vosos blogos, síntome completamente anulada, impotente dende o punto de vista creativo para deixar un comentario. Hai entradas que me sorprenden, que me conmoven, que me aglaian, que me satisfacen ou que me cabrean..., pero non son capaz de atopar as palabras precisas para amosarvos o que sinto ou penso. Debe ser que nestes últimos meses pasei da pasividade á actividade e me sentiría mellor falando con cada unha e un de vós sobre os temas que escribides, sentados nun pub ou na rúa tomando unha cervexa. Será que xa non me complace esta forma aséptica de comunicarme. Será que quero máis xente e menos teclas!! Hoxe sona.- Tu hielo , de Mártires del Compás

Lino nalgures, e pareceume ata gracioso. Agora convírtese, de pouco en pouco, nunha actitude perante a Vida: cada día debe ser unha festa, chea de luz e ledicia sinxela. Creo que non é unha loucura miña, e espero que non sexa algo pasaxeiro nesta montaña rusa atolada e veloz que me viña perseguindo nos últimos anos. Creo que vou parando esta inercia estúpida e nunca satisfeita de mín mesma. Son. E comparto a miña soidade feliz e buscada convosco, que mellor forma. "Comparte a miña soidade compartindo o meu pan" [X. H. Rivadulla Corcón, "Pan"] Hoxe sona.- Ley de gravedad , de Ojos de Brujo Voy sin brújula ni prisa y en mi soledad me encuentro en technicolor.

Escribiu isto . Como evitar...? iris japonica Hoxe sona.- Rue des Cascades , de Yann Tiersen con Claire Pichet

Vai sendo hora de rematar o conto. Vai sendo hora de facer dos borradores un plan definitivo. Vai sendo hora de que deixe de durmir tanto, válgame Dios . Vai sendo hora de abrir as velas a este vento propicio que me move e deixar que a caloriña e o salitre me curtan o sangue e as bágoas. Vai sendo hora de que deixe de ser o que non quero para ser a que son . E, mentres, fumar tranquila un cigarro. Hoxe sona.- Not the doctor , de Alanis Morissette

Descanso dominical. Levo unha semana algo movida, bébeda, insomne. Agora, os efectos secundarios: a tristura, lagoa inmensa. Non importa. Lévote aquí dentro, onde ás veces (cando estás perto) palpuxa o meu corazón. Hoxe sona.- Volver e En el último trago , de Chavela Vargas