Avançar para o conteúdo principal

Cigarettes

Vai sendo hora de rematar o conto.
Vai sendo hora de facer dos borradores un plan definitivo.

Vai sendo hora de que deixe de durmir tanto, válgame Dios.

Vai sendo hora de abrir as velas a este vento propicio que me move e deixar que a caloriña e o salitre me curtan o sangue e as bágoas.

Vai sendo hora de que deixe de ser o que non quero para ser a que son.
E, mentres, fumar tranquila un cigarro.




Hoxe sona.- Not the doctor, de Alanis Morissette
Etiquetas:

Comentários

Anónimo disse…
Fumar tranquila, cunha pipa saharaui, mentras os derviches dan voltas e voltas...
06 agosto, 2008
Paz Zeltia disse…
pode que sexas tamén estoutra...
poidera ser (ainda que non queiras)
07 agosto, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais