Avançar para o conteúdo principal

La oscuridad se cierne sobre mi...

Como dicían nun anuncio do máis famoso refresco de cola do mundo, que sabe a raios (Dios me perdone).

Pero é mentira iso da escuridade, é unha fodida licencia poética que me dou o gusto de concederme hoxe.
Porque teño as cóstas desfeitas e porque non me gusta cambiar de compañeira de traballo cada día, porque no me sale del alma, porque me encende o mal xenio neste corpo pequeno. Porque "yo lo valgo" .

Menos mal que me queda aínda Crechas e un bo vasiño de vinho do Porto que vou disfrutar como se fose o último da miña vida, no fusco lusco, neste día tan morno e delicioso, no que as fontes do Parador non deixaban de cantar auga entre a melodía extraviada dun piano mentres eu curioseaba feliz as partituras dun violinista, cheas de anotacións.

Pura poesía en movemento.
Teño un sol inquedo bailándome entre os dentes e dentro do peito.

Comentários

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!