Avançar para o conteúdo principal

Novas patrias

Sempre é gratificante viaxar e coñecer novas patrias.

Nunca deixo de sorprenderme.
Cada recuncho da voz, cada ollada...

Quédame moito camiño por recorrer e non penso parar de andar, teno por seguro.
Non agora.





Hoxe sona.- Una tarde de sol, de Manolo García


P.D.- Hoxe retomo a escrita de "Mara" , que vos vou amosando no blog EN CONSTRUCCIÓN.
En canto teña o material acomodado e suficiente, ireino poñendo á vosa disposición para que vos despachedes a gusto criticando.

Beijos a todas e todos.

Comentários

Jorge¡¡¡ disse…
En construcción..., e co ritmo que leva seguro que cando o acabes ya estamos todos cansos de viaxar no ave¡¡¡

É broooma¡¡¡

Que tal todo logo? Cal é esa nova patria, pois? (supoño que da sua etimoloxía machista e tal e cual, paaasas..., utilizas o concepto ó teu gusto...)

Ja¡

Non me fagas caso¡¡

Adeus¡¡
Unknown disse…
Home, Mekemeke! Como vai o verán? Actualizas pouco o blog, estás un pouco vacoriño, eh? Efectivamente paso da etimoloxía machista do termo patria, para mín tén un senso máis romántico ca outra cousa política; de feito mo paso polo canalillo, que é moi feminino, rozando case coa pornografía y el putiferio, que é o que políticamente representa actualmente a palabra "patria".

Polo demáis, creo que non é convinte desartellar as metáforas, perden o chiste.

E ademáis, son unha muller discreta.

Coidate moito! (non se che ve o pelo por Compostela...).

Vémonos nos bares.

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!