Avançar para o conteúdo principal

Fin da escea

Remataron as entrevistas.

Por sorte, hoxe é o día da horchata en Alboraya (Valencia) (estáno dicindo na tele). Deliciosas améndoas.

A de onte foi algo caótica, sen guións, sen liñas de direción para seguir.
Escribín un microrrelato a petición do conductor do programa que vos deixo aquí ( a calidade deixa moito que desexar, seino...).


""Quixo mirar a través do cristal, quixo escoitar o palpuxar do ruído de fóra.

Quixo escoitar o seu propio pulso acelerado.
Pero non sentía nada arredor, cubículo.
Nada.
Agás da luz vermella que se acendía, sinal, guía das súas palabras, pequeno Pavlov.

O estudio de radio foi apagando as luces, paseniño.

A xornada remataba outro día máis.""


A noite non daba para moito, tampouco... Eu a esas horas soio estar ben durmindo, ben de troula. Non escribindo relatos para unha entrevista.

Pero xa caeu o pano.
Nada se rectifica.


Hoxe sona.- J'y suis jamais allé, de Yann Tiersen

Comentários

d´Agolada disse…
Pois non está tan mal. Saúdos
Anónimo disse…
Saiu ben ;)
Cuspedepita disse…
Non esteas tan segura de que remataron as entrevistas, cando empeza a correr a bola...
Unknown disse…
Nunca se sabe... Iso é certo.
LM disse…
nom há dois sem tres...
Jorge¡¡¡ disse…
Pequeno Pavlov, ehhhh????
Ta bueno¡¡
Escoitei a entrevista, a grande¡¡

Non recordo así a tua voz. Cousas das ondas, supoño.

En fin¡¡

Micro-saúdo¡¡¡
Unknown disse…
Mekemeke! déixate de microsaúdos e cómprame un catálogo, que só valen 10€.

Espero que todo vaia ben..., e a miña voz sempre foi así, alomenos dende a universidade (me estoy haciendo vieja...)

Unha aperta!

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!