Avançar para o conteúdo principal

Fin da escea

Remataron as entrevistas.

Por sorte, hoxe é o día da horchata en Alboraya (Valencia) (estáno dicindo na tele). Deliciosas améndoas.

A de onte foi algo caótica, sen guións, sen liñas de direción para seguir.
Escribín un microrrelato a petición do conductor do programa que vos deixo aquí ( a calidade deixa moito que desexar, seino...).


""Quixo mirar a través do cristal, quixo escoitar o palpuxar do ruído de fóra.

Quixo escoitar o seu propio pulso acelerado.
Pero non sentía nada arredor, cubículo.
Nada.
Agás da luz vermella que se acendía, sinal, guía das súas palabras, pequeno Pavlov.

O estudio de radio foi apagando as luces, paseniño.

A xornada remataba outro día máis.""


A noite non daba para moito, tampouco... Eu a esas horas soio estar ben durmindo, ben de troula. Non escribindo relatos para unha entrevista.

Pero xa caeu o pano.
Nada se rectifica.


Hoxe sona.- J'y suis jamais allé, de Yann Tiersen

Comentários

d´Agolada disse…
Pois non está tan mal. Saúdos
Anónimo disse…
Saiu ben ;)
Cuspedepita disse…
Non esteas tan segura de que remataron as entrevistas, cando empeza a correr a bola...
Unknown disse…
Nunca se sabe... Iso é certo.
LM disse…
nom há dois sem tres...
Jorge¡¡¡ disse…
Pequeno Pavlov, ehhhh????
Ta bueno¡¡
Escoitei a entrevista, a grande¡¡

Non recordo así a tua voz. Cousas das ondas, supoño.

En fin¡¡

Micro-saúdo¡¡¡
Unknown disse…
Mekemeke! déixate de microsaúdos e cómprame un catálogo, que só valen 10€.

Espero que todo vaia ben..., e a miña voz sempre foi así, alomenos dende a universidade (me estoy haciendo vieja...)

Unha aperta!

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.