Avançar para o conteúdo principal

Fin da escea

Remataron as entrevistas.

Por sorte, hoxe é o día da horchata en Alboraya (Valencia) (estáno dicindo na tele). Deliciosas améndoas.

A de onte foi algo caótica, sen guións, sen liñas de direción para seguir.
Escribín un microrrelato a petición do conductor do programa que vos deixo aquí ( a calidade deixa moito que desexar, seino...).


""Quixo mirar a través do cristal, quixo escoitar o palpuxar do ruído de fóra.

Quixo escoitar o seu propio pulso acelerado.
Pero non sentía nada arredor, cubículo.
Nada.
Agás da luz vermella que se acendía, sinal, guía das súas palabras, pequeno Pavlov.

O estudio de radio foi apagando as luces, paseniño.

A xornada remataba outro día máis.""


A noite non daba para moito, tampouco... Eu a esas horas soio estar ben durmindo, ben de troula. Non escribindo relatos para unha entrevista.

Pero xa caeu o pano.
Nada se rectifica.


Hoxe sona.- J'y suis jamais allé, de Yann Tiersen

Comentários

d´Agolada disse…
Pois non está tan mal. Saúdos
Anónimo disse…
Saiu ben ;)
Cuspedepita disse…
Non esteas tan segura de que remataron as entrevistas, cando empeza a correr a bola...
Unknown disse…
Nunca se sabe... Iso é certo.
LM disse…
nom há dois sem tres...
Jorge¡¡¡ disse…
Pequeno Pavlov, ehhhh????
Ta bueno¡¡
Escoitei a entrevista, a grande¡¡

Non recordo así a tua voz. Cousas das ondas, supoño.

En fin¡¡

Micro-saúdo¡¡¡
Unknown disse…
Mekemeke! déixate de microsaúdos e cómprame un catálogo, que só valen 10€.

Espero que todo vaia ben..., e a miña voz sempre foi así, alomenos dende a universidade (me estoy haciendo vieja...)

Unha aperta!

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!