Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro.

É(che) o que hai.

Dálle tempo.

Só tés que relaxarte. 

É cuestión de mentalizarse.

Non tomes todo tan a peito.

Dígocho polo teu ben. 

Non hai mal que cen anos dure.

A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano.

Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez?

Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan?

Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.  

E que morra o conto. 

Viva!