Avançar para o conteúdo principal

Elisabetha

Xa está cada vez máis perto a presentación do poemario.

Falta acordar o lugar, pero a data está, en principio, pechada: o xoves da semana que vén, ás 20h. Non sei se levarme a Elisabetha comigo, sería moi cool :D

De momento, confórmome con seguir como estou, coas aulas e coa miña vida que parece que despega pouco e pouco os pés do chan, pobres ás estériles que non podían (ou non sabían) voar aínda.

Voa xoaniña, voa...
Etiquetas:

Comentários

Antón de Muros disse…
Vaia! a ledicia é contaxiosa!

Disfruta o momento :-)

Saúdos.

Antón.
09 outubro, 2008
Alberte Momán Noval disse…
Localiza, logo, ese magno evento!!!!
bicos
10 outubro, 2008
Unknown disse…
A ver se se me poñen dacordo os coordinadores :)

Eu vou preparando as medias e o vestido novos, e a estilográfica para asinar (pouco pero ben) :)

Beixos grandes
11 outubro, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais