Avançar para o conteúdo principal

Tentacións irrefrenables

Cando deixarnos sucumbir á tentación?

Quizais calquera noite de lúa chea sexa bo momento.
Quizais calquera noite.
Calquera día pode ser o "Día Mundial de idem".

Se todo tén o seu lugar no calendario, por que non isto?
Por que non facer de cada día o Día?

Comentários

Jorge¡¡¡ disse…
Á tentación de que?

Xa se sabe que un capricho satisfeito constantemente convértese nun VICIO¡¡¡¡

E non é malo ser vicioso, anque digan o contrario (mojigatos pudibundos).

I é que..., está tan bo o chocolate...¡¡¡

Chaus¡¡¡
Unknown disse…
Que poquito sabemos de la vida... Deixa de xogar a ser político e VIVE !! Sucumbe a todas as tentacións que queiras.

Saúdooooooooo
Jorge¡¡¡ disse…
Deixa de xogar a ser político...

Deixa de xogar a ser político...

Deixa de xogar a ser político...
...
...

Quen? Eu?
JAJAJAJAJAAJ

Chica Mala¡
Anónimo disse…
O día das tentacións ;)
Cuspedepita disse…
¡Que preguntiñas fas, pequena ! ;-))
Non lembras que a santidade consiste en non sucumbir a elas ? ;-)))

Xa estou de volta.
Bicos
Unknown disse…
Benvida, Marisa!!

Eu, como na canción do barqueiro, "no soy bonita ni lo quiero ser".

Menos santidade e máis humanidade.

Beijos a moreas
Eu, que igual que Marisa, tamén estou de volta de algunhas cousas, tamen me deixo sucumbir...

Beijo alcandreño

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!