Avançar para o conteúdo principal

O que deixa no meu cuarto a maré

Cando o temporal se vai calmando, a miña casa parece un campo de guerra.

É entón cando debo entregarme ao cerimonioso traballo de restaurar a orde entre o caos. Vólvome coidadosa, paciente, meticulosa, hiperactiva.

Supoño que debo arranxar todo o desorde ordenado que a maré trae ao meu cuarto cando te marchas e chega o sol de novo, famenta tempestade doce.

Supoño que non hei de estrañarte nunha longa tempada.

...E é mellor así.






[A imaxe collina prestada de aquí...]


Hoxe sona.- I heard Love is blind, de Amy Winehouse

...What do you expect?
You left me here alone;
I drank so much and needed to touch
Don't overreact – I pretended he was you
You wouldn't want me to be lonely...

Comentários

Anónimo disse…
Reconstrucción
Cuspedepita disse…
Pasou a tormenta e sae unha raioliña de sol entre as nubes ? Pois é hora de traballar ;-)
Unknown disse…
Seino, CuspedePita.

A raioliña é perfecta: é un sol enteiro!

Beijosmil
Cuspedepita disse…
Alédame ! :-)

Un biquiño
Pois a min gústame a tempestade. Semella o orgasmo do mar...

(Así e todo, recoñezo a bonanza das raioliñas, si)

Beijinhos

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!