Avançar para o conteúdo principal

O que deixa no meu cuarto a maré

Cando o temporal se vai calmando, a miña casa parece un campo de guerra.

É entón cando debo entregarme ao cerimonioso traballo de restaurar a orde entre o caos. Vólvome coidadosa, paciente, meticulosa, hiperactiva.

Supoño que debo arranxar todo o desorde ordenado que a maré trae ao meu cuarto cando te marchas e chega o sol de novo, famenta tempestade doce.

Supoño que non hei de estrañarte nunha longa tempada.

...E é mellor así.






[A imaxe collina prestada de aquí...]


Hoxe sona.- I heard Love is blind, de Amy Winehouse

...What do you expect?
You left me here alone;
I drank so much and needed to touch
Don't overreact – I pretended he was you
You wouldn't want me to be lonely...

Comentários

Anónimo disse…
Reconstrucción
Cuspedepita disse…
Pasou a tormenta e sae unha raioliña de sol entre as nubes ? Pois é hora de traballar ;-)
Unknown disse…
Seino, CuspedePita.

A raioliña é perfecta: é un sol enteiro!

Beijosmil
Cuspedepita disse…
Alédame ! :-)

Un biquiño
Pois a min gústame a tempestade. Semella o orgasmo do mar...

(Así e todo, recoñezo a bonanza das raioliñas, si)

Beijinhos