Avançar para o conteúdo principal

A flexibilidade do Tempo

Non consigo comprender a elástica maleabilidade do Tempo, medido polo mesmo reloxo sempre, negra=60, tic tac tic tac...

Creo que falamos disto ti e máis eu comendo cereixas...

Esta semana vai tan a modo que case sinto o peso dos segundos sobre o meu peito ás noites, mentres fico cos ollos abertos mirando o teito, pensando en novas viaxes que están por vir.

Supoño que é cuestión de paciencia recuperar o pulso interno, superar a arritmia.



[A imaxe collina de aquí ]



Hoxe sona.- Te quiero igual, de Andrés Calamaro
Etiquetas:

Comentários

asbeirasdoarnego disse…
Paciencia, como ben dis, e o que fai falla... Un Saúdo Marioliña...
asbeirasdoarnego
10 junho, 2008
Suso Lista disse…
Estamos no tempo das cereixas. Cuspedepita vaise fartar de elas. Bicos
10 junho, 2008
Chousa da Alcandra disse…
Hai arritmias, si. E olladas insomnes cara o teito tamén. O carallo é que non hai metrónomos para medir a negritude da vida. Nin falta que fai.
Tic tac tic tac...

Bicos
10 junho, 2008
paideleo disse…
Todo ten unha velocidade circunstancial e hai que amoldarse a ela.
Que o tempo se che pase con xeito.
11 junho, 2008
insomniorizar disse…
ups, jeje, unha vez máis que acsualidade1
Explicote. despois de traballar a reo estes tres ultimos días, e apenas sen poder mirar o meu blogue, tomeime un descansiño e atopeime co teu comentario.

no descansiño aproveito ademáis para comer as cereixas, que hoxe me trouxo a miña alumna fina, que ven a obradoiro de iniciación a ínformática.

jeje, e así comendo cereixas, accedo o teu blo e ala, jejeje, aquí tamén falades de cereixas.

jini, están no tempo, e as de fina estan boísimas
11 junho, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais