Non consigo comprender a elástica maleabilidade do Tempo, medido polo mesmo reloxo sempre, negra=60, tic tac tic tac...
Hoxe sona.- Te quiero igual, de Andrés Calamaro
Creo que falamos disto ti e máis eu comendo cereixas...
Esta semana vai tan a modo que case sinto o peso dos segundos sobre o meu peito ás noites, mentres fico cos ollos abertos mirando o teito, pensando en novas viaxes que están por vir.
Supoño que é cuestión de paciencia recuperar o pulso interno, superar a arritmia.Hoxe sona.- Te quiero igual, de Andrés Calamaro
Comentários
asbeirasdoarnego
Tic tac tic tac...
Bicos
Que o tempo se che pase con xeito.
Explicote. despois de traballar a reo estes tres ultimos días, e apenas sen poder mirar o meu blogue, tomeime un descansiño e atopeime co teu comentario.
no descansiño aproveito ademáis para comer as cereixas, que hoxe me trouxo a miña alumna fina, que ven a obradoiro de iniciación a ínformática.
jeje, e así comendo cereixas, accedo o teu blo e ala, jejeje, aquí tamén falades de cereixas.
jini, están no tempo, e as de fina estan boísimas