Creo que me queixo demasiado.
Quéixome demasiado da miña vida
da miña preguiza polas mañás
do meu sono á media tarde
do pelo que non medra más axiña para facerme unha trenza
de non saber cociñar máis do necesario para preparar un convite
de non ser elegante nin o contrario
de non querer manter un único rumo porque me parece tedioso
de perder a constancia de voo entre tanta nubosidade variable
do revisor do gas que me coarta os plans frustrados
do suicidio porque doe e do cotián porque aniquila demasiado a modo
da escasa proxeción dos esforzos de cadaquen no mundo que os rodea
das guerras que non pedimos/por quen as sofre
de tantas cousas que xa nunca acabo de lembrar porqué me queixo tanto
se á fin teño unha vida acomodada e linda
e un traxe de seda negro rigoroso
un par de cans un xardín con flores e árbores e unha bicicleta para os domingos
mágoa non ter con quen compartila.
Quéixome demasiado da miña vida
da miña preguiza polas mañás
do meu sono á media tarde
do pelo que non medra más axiña para facerme unha trenza
de non saber cociñar máis do necesario para preparar un convite
de non ser elegante nin o contrario
de non querer manter un único rumo porque me parece tedioso
de perder a constancia de voo entre tanta nubosidade variable
do revisor do gas que me coarta os plans frustrados
do suicidio porque doe e do cotián porque aniquila demasiado a modo
da escasa proxeción dos esforzos de cadaquen no mundo que os rodea
das guerras que non pedimos/por quen as sofre
de tantas cousas que xa nunca acabo de lembrar porqué me queixo tanto
se á fin teño unha vida acomodada e linda
e un traxe de seda negro rigoroso
un par de cans un xardín con flores e árbores e unha bicicleta para os domingos
mágoa non ter con quen compartila.
Comentários
Bicos queixicas
Un saúdo, nena de Raxoi rebelde.
O que non entendo é por qué neste blogue so comentan homes?
Tería que facer un estudo sociolóxico :)
Beijos
(Chousa, os tamdem si son unha carallada, porque mentres un da ata o último alento, o outro mira a paisaxe...)
Vou con toda a boa intención e ilusión do mundo a reincorporarme na comunidade blogueira, e xa de primeiras me atopo con tanta tristura e desazón...¡¡
Pois merda¡¡¡¡
Ummmmmmmmmmmmmm¡¡¡
AAAAAAAAAAAAArriba¡¡¡
Muak¡¡¡
Que interesante¡¡¡
jajajajaja
Talogo¡¡¡
NEOfarandulera, si :D
O resto, vén de anos.
A ver se cho teño que explicar todo...
É certo, André, as bicicletas son para o verán. Cando acabarei de comprender iso? :)
Beijos a todos e todas