Convite

Creo que me queixo demasiado.

Quéixome demasiado da miña vida
da miña preguiza polas mañás
do meu sono á media tarde

do pelo que non medra más axiña para facerme unha trenza

de non saber cociñar máis do necesario para preparar un convite
de non ser elegante nin o contrario
de non querer manter un único rumo porque me parece tedioso
de perder a constancia de voo entre tanta nubosidade variable

do revisor do gas que me coarta os plans frustrados
do suicidio porque doe e do cotián porque aniquila demasiado a modo
da escasa proxeción dos esforzos de cadaquen no mundo que os rodea
das guerras que non pedimos/por quen as sofre

de tantas cousas que xa nunca acabo de lembrar porqué me queixo tanto
se á fin teño unha vida acomodada e linda
e un traxe de seda negro rigoroso
un par de cans un xardín con flores e árbores e unha bicicleta para os domingos

mágoa non ter con quen compartila.