Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Comentários
Meu Deus, que dibuxo máis...siniestro, non é?
Parece que vas ter que estar un bo anaco ó sol...¡¡¡
Mariola, mariola...¡¡¡
Como diría o radiopredicador pola mañán, tan cedo, AAAAAAAAAAAArriba Mariola¡¡¡
Saúdosss¡¡
Talogo¡¡¡
Xa sabía eu que tiñas unha táctica para las nenas:primeiro insultas e logo preocúpaste, que tienno :D (é coña)
Fanme moita graza os debuxiños estes góticos, non sei porqué. Son como absurdos, pero sen o "como". Son depresivos, suicidas, romanticoides... Que cousas.
En fin, eu necesito ben o meu corazón, é o músculo indispensable no conxunto da máquina que compón o meu interior. E o teu. E o de todas e todos.
Preciso sol, pero con moderación: as peles brancas, que somos delicadiñas, chico...
A coidarse!!
Beijos!
Non son tan simpliño, muller..., tes cada cousa...¡¡¡
En fin, en fin¡¡
Pois tes razón no que dis sobre o meu novo comentario, sobre as Paris New Age,... pero coido que exaxeras abondo, pois estas especímenas sonche, creo, a excepción, e non a regra. Quizáis haxa aspirantes de máis a convertérense en "cousas", pero no conxunto gañan as normais por goleada¡¡¡
Máis nos vale, ós homes e tamén ás mulleres, non si?
Adeus¡¡¡
É un paradoxo, pero é así: eu son un paradoxo.
Grazas polo post, PaideLeo, sempre es moi coidadoso, os teus consellos sempre son benvidos .
En canto a tí, Mekemeke, non me digas que as normais gañan por goleada porque as mulleres raramente somos completamente normais. :D
Coidate!