Letra Bastarda

Último día do ano. A cousa pinta ben. Hai plans e cans e furóns e roupa nova e arregladiña pero informal para a sesión etílica con que recibimos o ano novo. Un último día de ano así non pode saír mal, nin defraudar. De momento, a penúltima ducha do ano. E un paseíño pola néboa fría das rúas.

Cos' it's a bittersweet symphony this life... Trying to make ends meet , you're a slave to the money then you die. I'll take you down the only road I've ever been down... You know the one that takes you to the places where all the veins meet , yeah. No change, I can't change, I can't change, I can't change, but I'm here in my mold , I am here in my mold. But I'm a million different people from one day to the next... I can't change my mold, no, no, no, no, no, no, no

Por fin, e outra vez, saio de viaxe. Outras paisaxes, outras voces, outras caras. Outros poemas. Outro aninovo lonxe de casa (adeus protocolos familiares!!). Outro ano que se me cae a anacos.

Boas festas de Nadal a todos os que estades e aos que xa non están aos que crestes en min sempre e aos que non quixestes crer hai un raseiro que nos fai a tod@s iguais nestas datas porque resulta que eu confío aínda en Rousseau

Ley de gravedad... No necesito tener alas pa volar Ley de gravedad... El viento gira y la veleta sigue igual

Teño resaca . Vou escribir un pouco máis, a ver se a disciplina me disipa as nubes do premio . E que os deuses bendigan o invento do hipervínculo (se é que na normativa se mantén así o nome...).

Encántanme, pola súa capacidade de imaxinar, dúas profesións: Unha é a de arqueólogo, porque a partir de pequenos fragmentos de cerámica pódese saber os hábitos amatorios dunha civilización completa, a alimentación (lóxico), a forma das vestimentas, se ía frío ou calor cando se formou o estrato, a cor dos ollos, a filosofía vital dos paisanos... (perdoade, amigos arqueólogos, os quiero). Outra é a de periodista (perdoade os amigos periodistas que aínda me quedades a estas alturas do post): fas preguntas ás que o individuo contesta, e despois interpretas as súas respostas, como se foses protestante e leras unha pasaxe das Sagradas Escrituras. Pois así máis ou menos como o dos protestantes (desculpas tamén a todos os protestantes do mundo) é o resultado da entrevista que me fixeron o outro día, por teléfono, claro, e mandando eu a foto, como cando tés que ir a facer cola de horas ó da poli polo carné de identidade (polo das colas do DNI da poli non pido desculpas, que son unha castaña....

Pásanseme os días en branco e sono. O bo diso (todo debería ter unha parte boa) é que cando durmo, ideo miles de cousas que despois, durante as horas que consigo estar esperta, intento escribir e compoñer. O malo é que nunca pensei poder odiar tanto a comida, nin ter a língua tan solta, parezo unha inconsciente. Digo e fago o primeiro que se me ocorre, supoño que desinhibirse despois de tantos anos de síndrome de Estocolmo comigo mesma tiñan que ter unha escapatoria por algures. Son unha tola. Pero todo vai tomando forma de novo (e ben): son un home espartano dentro do corpo dunha muller sensible e neurótica. Que complicado resulta mantelos ós dous satisfeitos. Aínda así,o plan non pode fallar.

Atopei outra versión de Augas de Março, interpretada por Jobim (mestre...) e Elis Regina. É realmente fermosa. Podedes velo pinchando aquí .

El puente no alcanza, el río es estrecho. La lluvia es la trampa, la lluvia es el cepo. Camino deprisa, ni busco, ni encuentro, ni paso, ni quiero, ni tengo, ni doy. La calle cambió su trayecto y no vuelve, las normas distintas son días sin verte. Perdí las señales, los horarios, los trenes. Nostalgia es el verbo que piensa en tu olor. Y te echo de menos, de menos, de menos, espacio vacío de mi corazón. Noviembre se marcha y nos deja hojas secas, el mar son tejados, alambres, antenas. Me animo a olvidarte en los días que llegan, aunque hoy ha llovido hay camisas al sol. Y te echo de menos, de menos, de menos, espacio vacío de mi corazón.

You're my last breathe You're a breathe of fresh air to me Hi, I'm empty So tell me you care for me You're the first thing And the last thing on my mind In your arms I feel Sunshine

A pesar da miña tendencia natural ó pesimismo e a pesar de que nin sequera gañei un premio do super na miña vida enteira, onte o xurado do XX Premio de poesía "Eusebio Lorenzo Baleirón" decidiu que o meu primeiro poemario Código Poético era mínimamente dixerible e hala, que gañaba eu. Ó final si vou ter algo que celebrar no día do meu cumpreanos, maldito universo conspirador!! Déixovos o link da noticia (teño que mercar a prensa..., nunca se sabe se este será o primeiro ou o último...). http://www.elcorreogallego.es/index.php?idMenu=130&idNoticia=243894 (Teño que aprender a facer iso de : para ler a nova, pincha aquí .)

Mañá é o meu aniversario (25). Para variar, este ano non penso celebralo. Tampouco é que teña moitas cousas que celebrar. Xa, se iso, outro día...

Ás veces, durmir ben, pensar ben e comer ben non resultan suficientes para colmar as nosas arelas nin adormece-los nosos sentidos, nin equilibrar o pragmático co sentimental. Hai veces nas que un desexaría poder amputarse parte do corpo antes de ter que facer dano a calquera outro arredor ou a un mesmo. Ou da-la vida toda. Pero facémolo. Aínda sabendo que a cicatriz supurará sempre e que non deixaremos de abrir nós mesmos a ferida unha e outra vez para recordarnos a dor. Para non repetila nunca ou para retroalimentarnos dela. Hai veces nas que a treboada non quere escampar e se acomoda entre as nosas costelas e non nos deixa ulir, ver nin oir. Medran as hedras arredor do corazón e das mans e dos pés como cadeas que coartan a nosa liberdade condicionada. Esas son as miñas incrustacións depresivo-distímicas. Esas cordas invisibles que me manexan contra min. Non podo cortalas aínda que constitúan a parte que menos me gusta do que son. E sei que me van acompañar os anos que me queden aínda...

I cheated myself Like I knew I would I told ya, I was trouble You know that I'm no good

He walks away, The sun goes down, He takes the day but I am grown And in your way, My deep shade, My tears dry on their own.

Cuando tú no estas las mañanas se tiñen de canciones tristes, son como el leve perfume que por un instante te baña y te marca. Cuando tú no estas las mañanas se tiñen de canciones tristes. Rastro, huella de los pasos errantes, del buscador de señales nunca el tiempo es perdido es sólo un recodo más en nuestra ilusión ávida de olvido nunca el tiempo es perdido nunca el tiempo es perdido es sólo un recodo más en nuestra ilusión ávida de cariño nunca el tiempo es perdido nunca el tiempo es perdido Cuando regresas las mañanas levantan el vuelo quizá es el momento de la brisa suave que acaricia con tu llegada hasta tu partida. Si regresas las mañanas se visten de alegres canciones. se disfrazan de sonrisas, son el hálito justo que apaciguara el pulso. Son la broma o la mano del destino. Si tú regresas las mañanas se visten de alegres canciones. Rastro, huella de mi búsqueda errante, que sin ti no encuentro señales nunca el tiempo es perdido es sólo un recodo más en nuestra ilusión ávida de ...

Through the warmthest Cord of care Your love was sent to me I'm not sure What to do with it Or where to put it I'm so close to tears And so close to Simply calling you up I'm simply suggesting We go to the hidden place That we go to the hidden place We go to the hidden place We go to a hidden place Now I have Been slightly shy And I can smell a pinch of hope To almost have allowed once fingers To stroke The fingers I was given to touch with But careful, careful There lies my passion, hidden There lies my love I'll hide it under a blanket Lull it to sleep I'll keep it in a hidden place I'll keep it in a hidden place Keep it in a hidden place Keep it in a hidden place He's the beautifullest Fragilest Still strong Dark and divine And the littleness of his movements Hides himself He invents a charm that makes him invisible Hides in the air Can I hide there too? Hide in the air of him Seek solace Sanctuary In the hidden place In a hidden place In a hidden place W...

Hai días nos que un só desexa escoitar e ceder a palabra. Deitarse na cama coas mans debaixo da caluga e mirar ó teito. Perdón se se vos fan moitos videos xuntos e se a selección musical tampouco vos resulta axeitada. Fóra chove e vai vento e frío. Dentro tamén.

Step one you say we need to talk He walks you say sit down it's just a talk He smiles politely back at you You stare politely right on through Some sort of window to your right As he goes left and you stay right Between the lines of fear and blame You begin to wonder why you came Where did I go wrong, I lost a friend Somewhere along in the bitterness And I would have stayed up with you all night Had I known how to save a life Let him know that you know best Cause after all you do know best Try to slip past his defense Without granting innocence Lay down a list of what is wrong The things you've told him all along And pray to God he hears you And pray to God he hears you Where did I go wrong, I lost a friend Somewhere along in the bitterness And I would have stayed up with you all night Had I known how to save a life As he begins to raise his voice You lower yours and grant him one last choice Drive until you lose the road Or break with the ones you've followed He will do on...

you think i'd leave your side baby you know me better than that you think i'd leave you down when you're down on your knees i wouldn't do that i'll tell you you're right when you want and if only you could see into me ha ah ah ah ah ah oh when you're cold i'll be there hold you tight to me when you're on the outside baby and you can`t get in i will show you you're so much better than you know when you're lost and you're alone and you cant get back again i will find you darling and i will bring you home and if you want to cry i am here to dry your eyes and in no time you'll be fine you think i'd leave your side baby you know me better than that you think id leave you down when you're down on your knees i wouldn't do that i'll tell you you're right when you want and if only you could see into me ha ah ah ah ah ah oh when you're cold i'll be there hold you tight to me when you're low i'll be there by y...

This is the next century Where the universals free You can find it anywhere Yes, the futures been sold Every night were gone And to karaoke songs How we like to sing along though the words are wrong It really, really, really could happen Yes, it really, really, really could happen When the days they seem to fall through you Well, just let them go No-one here is alone Satellites in every home Yes, the universals here Here for everyone Every paper that you read Says tomorrows your lucky day Well, heres your lucky day It really, really, really could happen Yes, it really, really, really could happen If the days they seem to fall through you Well, just let them go

"Every Day Is A Winding Road" I hitched a ride with a vending machine repair man He says he's been down this road more than twice He was high on intellectualism I've never been there but the brochure looks nice Jump in, let's go Lay back, enjoy the show Everybody gets high, everybody gets low, These are the days when anything goes [Chorus] Everyday is a winding road I get a little bit closer Everyday is a faded sign I get a little bit closer to feeling fine He's got a daughter he calls Easter She was born on a Tuesday night I'm just wondering why I feel so all alone Why I'm a stranger in my own life Jump in, let's go Lay back, enjoy the show Everybody gets high, everybody gets low These are the days when anything goes [Chorus] I've been swimming in a sea of anarchy I've been living on coffee and nicotine I've been wondering if all the things I've seen Were ever real, were ever really happening [Chorus]

Pois si, xa chegou o outono ó meu organismo, quen o diría. Este tempo tolo. Son un despoxo de ser humano con voz de home sen querela, con mocos e outros fluídos menos aconsellables causados presuntamente por unha lexión de virus asasinos ós que ninguén convidou á festa hilarante na que se veu convertendo a miña vida dende hai xa bastantes meses. Non pasa nada: a pílula da felicidade fai todo pasaxeiro. Teño a desculpa perfecta para quedar na caloriña da cama debaixo do nórdico e ler e escribir sen que me molesten. Xa son completamente eremita, pero sen a erudición e cas pernas depiladas. Viva a soidade!!