Ás veces, durmir ben, pensar ben e comer ben non resultan suficientes para colmar as nosas arelas nin adormece-los nosos sentidos, nin equilibrar o pragmático co sentimental.
Hai veces nas que un desexaría poder amputarse parte do corpo antes de ter que facer dano a calquera outro arredor ou a un mesmo. Ou da-la vida toda.
Pero facémolo. Aínda sabendo que a cicatriz supurará sempre e que non deixaremos de abrir nós mesmos a ferida unha e outra vez para recordarnos a dor. Para non repetila nunca ou para retroalimentarnos dela.
Hai veces nas que un desexaría poder amputarse parte do corpo antes de ter que facer dano a calquera outro arredor ou a un mesmo. Ou da-la vida toda.
Pero facémolo. Aínda sabendo que a cicatriz supurará sempre e que non deixaremos de abrir nós mesmos a ferida unha e outra vez para recordarnos a dor. Para non repetila nunca ou para retroalimentarnos dela.
Hai veces nas que a treboada non quere escampar e se acomoda entre as nosas costelas e non nos deixa ulir, ver nin oir. Medran as hedras arredor do corazón e das mans e dos pés como cadeas que coartan a nosa liberdade condicionada.
Esas son as miñas incrustacións depresivo-distímicas. Esas cordas invisibles que me manexan contra min. Non podo cortalas aínda que constitúan a parte que menos me gusta do que son.
E sei que me van acompañar os anos que me queden aínda.
Non sei canta forza deberei ter para poder sobrevivirme.
Espero poder ter a suficiente.
E sei que me van acompañar os anos que me queden aínda.
Non sei canta forza deberei ter para poder sobrevivirme.
Espero poder ter a suficiente.
Comentários
Resúltanme moi familiares porque enchin, nesa túa e que tamén considero miña cidade, cadernos e cadernos de bágoas que me mezclaban coa tinta en folios reciclados. Escribin a única "nivola" (permítame o préstamo, don unamuno) da que non me avergonzo. E as palabras foron a terapia para aquel estado oscuro, case gore -antes que non se chamaba así nen estaba de moda- nos que gustaba aniñar.
Espero ter un ratiño para acercarme a Santiago. E tamén espero que ti desexes poder estar.
Moitos moitos bicos, Mariola!
Quizais matinando sobre esas preguntas todas acabe por atopar algunha resposta para min mesma.
Vémonos!
Mentres e non, espero.
Beijinhos.