Avançar para o conteúdo principal
Erguínme disposta a cambiar todo. A mover todos os meus peóns nunha xogada suicida.

A escribirche.

O cursor aínda palpuxa na pantalla en branco.
Míroo, bloqueada. Aterrorizada.

Sempre me quedo sen nada razoable que dicir(che).

Terrible certeza, cando desfarás este nó do meu peito?

Comentários

Anónimo disse…
Disse ela: O quê faz essa parte de mim palpitando no ecrã?
Quando foi que se confundiram meus mundos e seus tempos?
Disse ele: Guardas ainda a memória do que não aconteceu?
Ou só lendo as tuas linhas lembras o que deixas-te de ser?
Disse ela: Reconheces-me ainda? Achas-te os retalhos que
bordamos juntos no dia após do amanhã? És realmente tu?
Disse ele: Não foste tu quem me apresentou ante o espelho?
Não sou eu quem palpita também sumido no fundo do ecrã?

(E intertextualizando RCC)
Neves disse…
Es tí tamén. Acredito. Lembro en cada liña o que deixei de ser e xa nada me comprace.

Es tí tamén.
Nesa intersección indefinida.

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.