Letra Bastarda

Completamente tolleita, xa non podo camiñar máis alá de onde a miña man chega, se esterrico o brazo. Completamente tolleita. Intento agarrar o teu brazo, anga, arnela. Xa non podo sosterme. Pero as puntas dos meus dedos gorentosos apenas poden imaxinarte na distancia. Non miras atrás. Remoio a túa figura no eido profundo do meu soño desacougado. Nas miñas pálpebras, suor bagorenta. Area entre os dentes. Onde estás?

Como calcular as distancias? Debería pedirche consello, ti que tan ben o sabes.

Erguínme disposta a cambiar todo. A mover todos os meus peóns nunha xogada suicida. A escribirche. O cursor aínda palpuxa na pantalla en branco. Míroo, bloqueada. Aterrorizada. Sempre me quedo sen nada razoable que dicir(che). Terrible certeza, cando desfarás este nó do meu peito?

Inmutabilidade, dís. Sinto a punzada nalgún escuro recuncho onde até agora aínda chegaba unha coitada raiola de felicidade. En silenzo, voume indo. Lonxe. Non vaia ser que algo cambie arredor de ti, e que a miña inconstancia de nubosidade variable sexa a causa. Non tal. Nunca.

Non hai nada máis doloroso que o exilio autoinflinxido, lonxe dun mesmo. Cando se difuminan as liñas e o camiño de vólta só perdura nos nosos soños. Como retornar?

Paso páxina outra vez máis. A decepción, ese gume. Ese líquido pegañento nas palabras. Todo o sangue en regueiros pola pel, corazón esnaquizado.

Cando miro os sucos das veas nos meus pés nús, vexo o paso das estacións, dos meses, dos días. Vexo todas as facianas esluídas dos que formaron parte da miña vida, o sorriso franco dos que están agora comigo e intúo as miradas dos que estarán. Toda a dor que as miñas dedas foron machucando, camiñando sobre as dificultades. E a tenrura que aloumiñou a miña pel toda. Son as cousas pequenas das que sempre falo, as que máis me conmoven. Eu tamén gardo fotos en caixas, que miro con melancolía cando estou triste. E recito poemas a berros, e choro de cando en cando, porque me peta. E hai días que collería unha tixeira e me cortaría o cabelo con xenreira para borrar o paso do furacán. E borraría as enrugas do meu corazón, para que sempre permaneza inocente e noble. Só quero seguir sorprendéndome. Limpa as areas dos meus ollos e ensíname a abrazar o mundo, no que xa non creo. Onde queda, caixiña de recordos, toda a felicidade?

E se, nestes días, hai algo que me torture (docísima dor), ese es tí. Pecho os ollos e es as raiolas do meu sol interior. Quen fai que a xeada da tristura se derreta e saia do meu corpo en perladas pingas de suor, esvarándome entre os peitos e pola fronte. Aroma de mirra, queda comigo. Alivia o meu corpo dooroso como unha ferida aberta coa maina tenrura do teu alento. Acouga o meu pulso coa túa voz. Reconstrúeme.