Cando miro os sucos das veas nos meus pés nús, vexo o paso das estacións, dos meses, dos días.
Vexo todas as facianas esluídas dos que formaron parte da miña vida, o sorriso franco dos que están agora comigo e intúo as miradas dos que estarán.
Toda a dor que as miñas dedas foron machucando, camiñando sobre as dificultades.
E a tenrura que aloumiñou a miña pel toda.
Son as cousas pequenas das que sempre falo, as que máis me conmoven.
Eu tamén gardo fotos en caixas, que miro con melancolía cando estou triste.
E recito poemas a berros, e choro de cando en cando, porque me peta.
E hai días que collería unha tixeira e me cortaría o cabelo con xenreira para borrar o paso do furacán.
E borraría as enrugas do meu corazón, para que sempre permaneza inocente e noble.
Só quero seguir sorprendéndome.
Limpa as areas dos meus ollos e ensíname a abrazar o mundo, no que xa non creo.
Onde queda, caixiña de recordos, toda a felicidade?
Comentários