Framboesas

E se, nestes días, hai algo que me torture (docísima dor), ese es tí.

Pecho os ollos e es as raiolas do meu sol interior.

Quen fai que a xeada da tristura se derreta e saia do meu corpo en perladas pingas de suor, esvarándome entre os peitos e pola fronte.

Aroma de mirra, queda comigo.

Alivia o meu corpo dooroso como unha ferida aberta coa maina tenrura do teu alento.

Acouga o meu pulso coa túa voz.

Reconstrúeme.