Letra Bastarda

1. Nubes e guindastres en pausa aérea Sol da tardiña cando foi que te apagaches? 2. En calma. Así flúen as cousas que me rodean - interior arrasado de intranquilidade e baldío. 3. Leo o que tú les nos meus ollos - a amargura, mercadoría, ese té turbio e frío que xa ninguén bebe - só eu. 4. E a luz rómpese nas esquinas da casa, recantos de pó e suciedade balorenta - soa/ garabatos de insecto atrapado bailando na fiestra. 5. Sinte a taquicardia da rúa asfaltada baixo os teus pés, agora: esta é a Vida. 6. E que os meus ollos só ven as flores amarelas. 7. Como a delicadeza cónica e velenosa dos sanxoans en Xuño, a túa boca. Espiral. Árbore tronzada. Acubillo. 8. Tinta negra e pel. Fiestra aberta ó inconsciente. Paisaxe de promesas. 9. Brúxula dos sentidos xa non sei lerte con claridade - toda esta néboa..., muíño de papel. 10. Entraña gravada en pedra, apenas serás area. 11. (...) sabendo que arderá todo.

Tocar a lúa cos dedos e acendela.

Como cando un se abraza ás súas pernas, encrequenado, meditando. Miro a través do vidro, a través da chuvia. Non atopo, por máis que tenteo, a miña pel baixo os dedos, curiosos. Os meus ollos besbellan, sibilantes, nunha língua que non comprendo. Non estou. Non sei do meu paradoiro. Non teño chaves, camiño, axenda, paraugas. Só días perdidos. Se alguén se cruza comigo extraviada polas rúas, neses currunchos tristes sucios nos que arremuíña o lixo, por favor, que deixe mensaxe na miña casa de ruína e xesta florecida. E que, no primeiro paso do traxecto de vólta, me pase a man polo pelo e me diga "aquí estás" cun sorriso.

E foi así que chegaron os días. Os días nos que Penélope desesperou, nos que se decatou de que o seu mérito non se pesaba en onzas de paciencia nin en amor incondicional. E foi que se dixo que tecer non era o seu. Nin ter que lavar as esperas con bágoas estrelecidas ou ter que verse nos espellos de bronce sen boca nin ollos -a súa faciana murchada de sol-, nin levar no seu ventre esperanzas ermas. E que o derradeiro nó era o Comezo.

Aproveito os sinais para tomar aire nos pulmóns e berrar versos novos no azul. Velaí, o resultado: 1. ROXANA- -morada dos espíritos. Orixe e auga Ladeira verde/ sementeira. 2. Dosel de beixo E lenzos brancos /teimuda espera. A fuxida, ese voo infinito. 3. Ese terrible abeiro Da incertidume, De non saber o que O corpo leva consigo. 4. Un paréntese, e todo continúa Afogándome Abafándome. Unha palabra, só unha, bastaría.

Na rúa, agradécese o soliño, a brisa lene nas calexas, as sandalias de coiro acariñando os meus pés cansados de tanta invernía. O frescor da tarde nas pernas núas baixo o vestido. Soan as campás, reverberando pola cidade toda. Todos os acentos do mundo resoan no meu oído, como pequenas pingas de cores. Olor a terra mollada e herba verde. Motivos abondo: bolígrafo e papel vacío. Tanta felicidade..., como abarcala cas mans?

Chegaron os días. Mirei directamente ao sol sen cubrirme a faciana e queimeime. Cegáronseme os ollos. Chegaron os días. No escuro do iris ferido, Incerteza. Pero xa non podo deixar de mirar(te), mon soleil.