Aproveito os sinais para tomar aire nos pulmóns e berrar versos novos no azul.
Velaí, o resultado:
1.
ROXANA-
-morada dos espíritos.
Orixe e auga
Ladeira verde/ sementeira.
2.
Dosel de beixo
E lenzos brancos /teimuda espera.
A fuxida, ese voo infinito.
3.
Ese terrible abeiro
Da incertidume,
De non saber o que
O corpo leva consigo.
4.
Un paréntese, e todo continúa
Afogándome
Abafándome.
Unha palabra, só unha, bastaría.
Comentários
Un mot et tout est perdu
André Breton