Pupa

Como cando un se abraza ás súas pernas, encrequenado, meditando.

Miro a través do vidro, a través da chuvia. Non atopo, por máis que tenteo, a miña pel baixo os dedos, curiosos.

Os meus ollos besbellan, sibilantes, nunha língua que non comprendo.

Non estou.

Non sei do meu paradoiro.

Non teño chaves, camiño, axenda, paraugas. Só días perdidos.

Se alguén se cruza comigo extraviada polas rúas, neses currunchos tristes sucios nos que arremuíña o lixo, por favor, que deixe mensaxe na miña casa de ruína e xesta florecida.

E que, no primeiro paso do traxecto de vólta, me pase a man polo pelo e me diga "aquí estás" cun sorriso.