E foi así que chegaron os días.
Os días nos que Penélope desesperou,
nos que se decatou de que o seu mérito
non se pesaba en onzas de paciencia
nin en amor incondicional.
E foi que se dixo que tecer non era o seu.
Nin ter que lavar as esperas con bágoas estrelecidas
ou ter que verse nos espellos de bronce sen boca nin ollos
-a súa faciana murchada de sol-,
nin levar no seu ventre esperanzas ermas.
E que o derradeiro nó era o Comezo.
Comentários