Avançar para o conteúdo principal

Tren

1. Nubes e guindastres en pausa aérea

Sol da tardiña
cando foi que te apagaches?

2. En calma.
Así flúen as cousas que
me rodean -

interior arrasado
de intranquilidade e baldío.

3. Leo o que tú les
nos meus ollos -

a amargura,
mercadoría,
ese té turbio e frío
que xa ninguén bebe -

só eu.

4. E a luz rómpese
nas esquinas da casa,
recantos de pó e suciedade
balorenta - soa/

garabatos de insecto atrapado
bailando na fiestra.

5. Sinte a taquicardia
da rúa asfaltada
baixo os teus pés, agora:

esta é a Vida.

6. E que
os meus ollos só ven
as flores amarelas.

7. Como a delicadeza cónica e velenosa
dos sanxoans en Xuño,
a túa boca.

Espiral.

Árbore tronzada.

Acubillo.


8. Tinta negra
e pel.

Fiestra aberta ó inconsciente.
Paisaxe de promesas.

9. Brúxula dos sentidos
xa non sei lerte
con claridade -

toda esta néboa...,
muíño de papel.

10. Entraña gravada en pedra,
apenas serás area.

11. (...) sabendo que arderá todo.



Etiquetas:

Comentários

Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais