Avançar para o conteúdo principal

Tren

1. Nubes e guindastres en pausa aérea

Sol da tardiña
cando foi que te apagaches?

2. En calma.
Así flúen as cousas que
me rodean -

interior arrasado
de intranquilidade e baldío.

3. Leo o que tú les
nos meus ollos -

a amargura,
mercadoría,
ese té turbio e frío
que xa ninguén bebe -

só eu.

4. E a luz rómpese
nas esquinas da casa,
recantos de pó e suciedade
balorenta - soa/

garabatos de insecto atrapado
bailando na fiestra.

5. Sinte a taquicardia
da rúa asfaltada
baixo os teus pés, agora:

esta é a Vida.

6. E que
os meus ollos só ven
as flores amarelas.

7. Como a delicadeza cónica e velenosa
dos sanxoans en Xuño,
a túa boca.

Espiral.

Árbore tronzada.

Acubillo.


8. Tinta negra
e pel.

Fiestra aberta ó inconsciente.
Paisaxe de promesas.

9. Brúxula dos sentidos
xa non sei lerte
con claridade -

toda esta néboa...,
muíño de papel.

10. Entraña gravada en pedra,
apenas serás area.

11. (...) sabendo que arderá todo.



Comentários

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.