Avançar para o conteúdo principal

Nas ás do vento

Sinto a forza das correntes cálidas no meu costado, chamándome ó ar.
Ulo o agrio do leite acabado de muxir, escoito o canto das montañas e da herba verde na pradería.

O meu peito ábrese en lilás, mana o silenzo da palabras.
Preparo o altar, recito as beizóns para o novo día, acomodo o meu sorriso sobre a pel antes do
tránsito.
Esterrico os brazos e pecho os ollos.
Xa non sinto soidade nin tristura.
É o momento, irmá.


Etiquetas:

Comentários

Xan disse…
Xa estás preparada para que comence a ceremonia........
16 outubro, 2009
Arela disse…
lilás é unha cor?
18 novembro, 2009
Unknown disse…
Refería as flores...pero todo pode ser, supoño.
20 novembro, 2009
Chousa da Alcandra disse…
I este magnífico xardín, anda así de pouco regado pola túa escrita?
Moi perguiceira me andas, Marioliña; ou seica floreces por outros parterres?
21 novembro, 2009
Unknown disse…
Florezo pouco ultimamente, é certo, Chousa. Cousas do frío, que todo o ralentiza. Pero, aínda baixo da neve, escribo e alento.

Apertas!
21 novembro, 2009
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais