Sinto a forza das correntes cálidas no meu costado, chamándome ó ar.
Ulo o agrio do leite acabado de muxir, escoito o canto das montañas e da herba verde na pradería.
O meu peito ábrese en lilás, mana o silenzo da palabras.
Preparo o altar, recito as beizóns para o novo día, acomodo o meu sorriso sobre a pel antes do
tránsito.
Esterrico os brazos e pecho os ollos.
Xa non sinto soidade nin tristura.
É o momento, irmá.
Comentários
Moi perguiceira me andas, Marioliña; ou seica floreces por outros parterres?
Apertas!